Family Waterschoot on the move

American Rules or Not to Rule….that’s still a question !

Eén van de meest typische trekjes van de Amerikanen is wel de nood aan regeltjes. Voor alles is er wel een protocol, waar men zich aan moet houden; een stappenplan, wat men moet volgen en niet te vergeten hun gebrek aan flexibiliteit. Maakt niet uit of je nu naar de McDonalds, Burgerking, KFC of Subway gaat voor een eenvoudig broodje, je moet bij je bestelling een riedeltje aan vragen doorlopen: 1. het broodje:  hard/zacht broodje? Wit, 7-granen, mais, ciabatta broodje? Heel groot of gewoon groot ? 2. de hamvraag, en enige relevante vraag: welk beleg? Ha, je denkt dat is een makkie, ik wil gewoon een broodje kip, dus je zegt opgelucht “Chicken”. Komen ze met: Ovenroasted, Teriyaki, Grilled or Blackened ? dan nog 3. de extra vullingen: tomaat, sla, paprika, ui, komkommer, galapeños, gele of oranje kaas etc en dan nog 4. de saus. Als je de bal terugspeelt met “welke saus raad je aan ?” dan horen ze het in Keulen donderen. De rij achter mij wordt al ongeduldig, hoewel ze hier van nature vrij geduldig zijn. Dus de volgende keer dacht ik slim te zijn, door meteen mijn gehele bestelling in één keer door te geven: “Bruin, groot broodje met kip, galapeños, ui, sla en zoet-zure saus” Bam, klaar ! Nee, dat snappen ze niet. Opnieuw dan maar weer...zucht. Trouwens ‘géén’ kaas is hier heidens ! Ze vragen altijd nog een bevestiging: géén kaas ? Past niet in hun protocol.

Ook zo irritant bij de Starbucks: ik wil een Tall (waarom staat dit voor “klein”?) Capuccino maar dan met de helft van de hoeveelheid melk die ze standaard gebruiken. Dat gaat dus niet. Heb een aantal verschillende locaties uitgetest, maar ze begrijpen de vraag gewoon niet. Of ze geven halfvolle melk in plaats van volle (zijn 3 versies trouwens: no fat, 1% fat, 2% fat), of ze schuimen de melk half zo lang op (hebben ze zelfs een naam voor: een “Dry” Cappuccino !). Nee, kleinere hoeveelheid melk staat niet in hun protocol.

We hadden dit natuurlijk al lang van te voren kunnen weten, toen we door ons Visum proces worstelden. Gelukkig zetten de Abbott lawyers alles in gang, vullen een boekwerk aan papierhandel in, dus dat hoef je dan al gelukkig niet te doen. Nee, gewoon “even” alles doorlezen, tekenen en terugsturen. Maar dan sta je er alleen voor: afspraak maken met het Amerikaanse Consulaat in Frankfurt. Geen probleem denk je, gewoon even een belletje. Nee, geen optie, je moet dat online doen. Oke, geen probleem denk je. Na een aantal stappen en 1 uur verder kom je dan eindelijk bij het formulier, waar je al je persoonlijke gegevens (ook die van je familie, kids, ouders, schoonouders) moet invullen, inclusief alle gegevens van je arbeidsgever, maar ook je verleden: of je ooit lid was van een terroristische beweging, of spionagenetwerk, drugswereld etc...Dus je snapt het al, een hoop opzoekwerk, waar ze je aan het begin al voor waarschuwen door aan te geven dat het minimaal 75 min duurt om alles in te vullen. Oeff. Maar goed, je gaat ervoor dus je vult alles in voor jezelf en man en kids (gelukkig hadden we allemaal nieuwe paspoorten laten maken, dus dat was in orde), inclusief een ingescande pasfoto met specifieke Amerikaanse maat en voorwaarden (speciaal laten maken bij de fotograaf). Gelukkig kon je tussendoor saven (werd ook aangeraden), voor het geval je even geen zin meer had of....in mijn geval....als de website vastloopt (2 keer gebeurd...gggrrrr).  Enfin, inmiddels 3 uur verder, eindelijk aan de betaalstap: $123 per persoon, makkelijk met de Visa online betaald en dan kom je eindelijk bij de afspraken-site. Shit, 3 weken wachttijd, eerste mogelijkheid voor afspraak is 29 juni 9:30. Oke, net op tijd, want na het Consulaat duurt het nog minstens 1 week (maar kan ook 3 weken duren: hangt af van de officer !) voordat de Visa thuisbezorgd worden en 18 juli gaat onze vlucht naar Chicago. Er mag dus niks misgaan. Afspraakbevestiging wordt per email opgestuurd, dus dat zit wel goed, denk je. Vol goede moed, belangrijke dag, op 29 juni staan wij voor het Consulaat in Frankfurt om 9:30 buiten(!) in de rij met nog zo’n 100 man, allemaal zonder mobieltje, computer of ander electronisch gevaar. Flesje drinken mag ook niet, kan natuurlijk een vloeibare bom inzitten. Geen probleem, denk je, mij kan niks gebeuren. Heb alle papieren hier bij de hand, wij zijn er klaar voor ! Wordt er na 1 uur wachten gevraagd of je inderdaad alles bij je hebt...dit...dat...zus...en zo. Ja hoor, heb ik allemaal. Oke, maar heeft U ook aparte formulieren ingevuld met alle gegevens voor uw man en 3 kids? Nee, maar dat is toch onzin, want al die gegevens voor mijn man en kids heb ik al in mijn formulier ingevuld (uitgebreid en wel!). Dat is dan toch onzinnig dubbel werk. Kunnen we dat niet even copy-pasten uit mijn formulier? Nee hoor, dat moet toch echt voor ieder individu in een apart formulier, waar je voor elk die 75 min nodig hebt (als de website niet blijft hangen!). “Dan komt u best een ander keertje terug, want wij gaan over 1.5 uur sluiten, dus dat gaat U niet meer redden hoor. Bovendien heeft U hier geen computer om online te gaan.” GGGGgrrrrrr..... Terugkomen was geen optie, dus op zoek naar een internetcafe. Als een gek voor ieder gezinslid alles ingevuld. Inmiddels kende ik het formulier uit mijn hoofd, dus in plaats van 75 min had ik 15 min nodig per formulier. Na een uur dus alle 4 ingevuld, website was zelfs 1 keer weer vastgelopen, foto’s ingescand en als een idioot weer terug gerend naar het Consulaat (het was by the way 30 graden). Komen we daar precies op tijd (op de minuut !) aan bij de bali. Wat een gestress, maar we mochten nog naar binnen. Die kerel kon het maar niet geloven dat het ons gelukt was. Na de veiligheidscan eerst weer even betalen: $500 voor het geval ze ooit kosten gaan maken voor ons, indien wij fraude gaan plegen in de toekomst. En dan wachten op het “moment supreme”: het interviewgesprek met de US officer. Hij zou je van alles gaan vragen wat je nu eigenlijk gaat doen in de US, wat voor werk etc. Hij beoordeelt dan of je je Visa krijgt. Spannend.....we zijn aan de beurt. Hij kijkt ons aan en zegt: “So, you are going to live in Illinois?” “Yes”. Nou dat was het dan.....nog geen 5 min en we konden gaan. Hij heeft die papieren nog niet eens doorgebladerd. De pasfoto’s die we speciaal hadden laten maken hoefde die ook niet te hebben. Een deel van de papieren van Abbott’s lawyers kregen we ook weer ongezien terug. He? Dus, al dat papierwerk en zogenaamde regeltjes aan voorwaarden was helemaal niet nodig. 1 week later werden onze Visas opgestuurd. Stelt niks voor: gewoon een bladzijde in je paspoort. Bij de US border in Chicago krijg je er nog een papiertje bijgeniet (na wat vingerafdrukken en gezichtsfoto, voor het geval je ooit wordt gezocht) en dan ben je eindelijk in het beloofde land. 

Volgende stap is het papierwerk voor je Social Security Card (zie vorige blog). Bart had na 10 weken nog steeds niks gehoord, en kreeg een ontwijkende bediende die de hoorn er al snel oplegde met de woorden: “I don’t care, I just follow the rules!”. Zogenaamd waren ze nog steeds aan het wachten op de engelse vertaling van onze huwelijksakte. Gelukkig ging onze buurman (= lawyer !) er zich mee bemoeien en die kwam erachter dat ze Bart’s dossier gewoon verloren waren. Volgende dag naar het SSN office voor een gesprekje met de supervisor, die nu wel peper in z’n kont had vanwege onze lawyer. Huwelijksakte was ineens niet meer nodig, zelfde week had Bart z’n SSN kaart. Weer een overbodige regel (huwelijksakte) die niet nodig bleek.
Nog een voorbeeldje van onnodige regelgeving: de medische onderzoekingen die vereist zijn voor de toelating op de Amerikaanse school. Hiervoor is een formulier van de staat Illinois, waarop de arts alle medische gegevens moet invullen, inclusief inentingschema. Dus ik dacht slim te zijn door de medische keuringen van onze kinderen alvast in Duitsland te doen door onze eigen huisarts, inclusief de nog ontbrekende vaccinaties. De school van Xavier ging meteen akkoord met deze wijze, maar van Aloys’ school kregen we een manende brief dat de medische keuring toch echt door een Amerikaanse arts gedaan moesten worden. Dat was een regel van de staat Illinois. Eigenwijs als we zijn, wezen we de dame erop dat Xavier’s school (die tot hetzelfde schooldistrict behoort en dus ook in dezelfde staat) wel akkoord ging. “O, nou ja, als die akkoord gaan dan is het voor ons ook OK”. He? Hoezo dan....regel? Niet dus! Op Celine’s school kregen we te horen dat er een inenting ontbrak (HepB) en een oogtest, anders zou ze van school gestuurd worden. OK, inenting laten zetten. Oogtest zou $44 kosten, en vonden we eigenlijk onzin, dus niet gedaan. Eigenwijs als we zijn, navraag gedaan bij de schoolnurse of die oogstest nu ECHT wel moest. “No, actually we already checked it. It’s OK” AAAAAAAAAHHHHHHHhhhhhhhhhhhhhhh....vraag het mij dan niet!
Al met al, een hoop regels hier, maar eigenlijk kun je de helft gewoon negeren. Op de een of andere manier hebben de Amerikanen die regels nodig als een soort van hulp in de manier van omgang. Net als in het verkeer hier: in NL weten de meeste bestuurders toch wel wanneer je moet ritsen en de ander voor moet laten gaan. OK er zijn altijd horken en hufters, maar over het algemeen is er toch wel een innerlijke bewustzijnsvorm hoe je met elkaar omgaat in het verkeer. Hier in de US heb je stopborden na elke 100 meter, zodat je wel gedwongen wordt om voetgangers over te laten steken bij de supermarkt of kids bij de school. Maar spontaan iemand voor laten gaan, voetgangers of andere autobestuurders, dat past niet in het protocol. Daarom is het des te leuker om dat juist wel te doen. Ik stop regelmatig voor een voetganger buiten de stopzone, laat andere auto’s voor mij invoegen na herhaaldelijk te gebaren dat ze echt wel vóór mogen gaan, wat ze dan na enige aarzeling doen. De bestuurder achter je is daar dan weer niet zo blij mee, maar gelukkig zijn ze van nature wel geduldig.....hihi...

Zo, dat moest ik even kwijt. De volgende blog zal gaan over de typisch Amerikaanse feestdagen: Halloween, Thanksgivings and Christmas. Dat wordt dan weer een feestelijke bundeling van verhalen, na deze meer frustrerende blog.

Liefs
Marjoleen