Back to School ( door Marjoleen )

Onze eerste 6 weken, ofwel Honeymoon, in de US zitten erop. Voorbijgevlogen ! De kids konden in het begin hun draai niet echt vinden, maar sinds ze hun vriendenkring leerden kennen in Tall Trees (zo heet onze woonwijk) hebben we ze niet meer gezien. Celine heeft haar vriendinnenclub, waar ze de hele dag mee optrok. Voornamelijk in hun puberhol: mooi maken, verkleden, giegelen en roddelen. Vorige week was er een Freshman dance op de Highschool. 
En in Oktober is er Homecoming dance, wat een meer officieel karakter heeft: mooie jurk, haren en nagels gestyled en je moet gevraagd worden door een jongen. Die komt je dan ook thuis officieel ophalen, lachen ! Kan niet wachten ☺
Sinds Aloys z’n fiets heeft patrouilleert hij elke dag in de buurt. Zo komt hij dus aan zijn nieuwe Nickname: de Sherrif. Is wel handig dat hij z’n fiets meeneemt als we hem ’s avonds moeten zoeken. Dan weten we tenminste in wel huis hij is, zodat we enigszin schuldig aanbellen om hem daar weer weg te halen. Echt schuldig hoeven we ons niet te voelen. Sinds een week of 2 hebben de buurtkinderen ons huis ook gevonden. En dat weten we ! Van de week zaten er 10 onbekende kids in de kelder achter de Playstation. Om de zoveel tijd zat er eentje in de koelkast. Ze kennen onderhand beter de weg in ons huis als wij. Ik hoorde Aloys nog zeggen: “He, lijkt wel een verjaardagsfeestje”. ’s Avonds belden er een paar moeders aan de deur of hun zoon bij ons was ? Geen idee, kijk maar in de kelder of die erbij zit of neem er eentje mee die bevalt ! Was wel efkes wennen, die in- en uitloop, maar nu zijn we er wel aan gewend.
Voor Xavier is het wat lastiger om vriendjes te vinden, aangezien er weinig leeftijdsgenootjes hier wonen. Hij heeft gelukkig wel zijn stepje en de trampoline.

Sinds vorige week is de school begonnen. Halleluja ! Was wel even stress om alles in orde te krijgen. Celine moest nog een vaccinatieshot krijgen, een taaltest doen en naar de boekenbeurs (800 Euro!). De boys hadden een schoolsupply-list van hier tot Tokio! Tja, hier moet je dus alles zelf aanschaffen voor de rest van het jaar. Om een voorbeeldje te noemen: Aloys moest 36 potloden, 6 pritstiften, 8 dikke compositie-schriften, 24 waskrijtjes, 36 stiften, 2 pakken Kleenex....etc. Voor Xavier was de lijst iets korter, maar toch...pfff. Koste ons in totaal 3 uur om alle spullen bij elkaar te vinden, want denk maar niet dat ze voor iedere leerling een pakketje klaarmaken, kant-en-klaar. Nee, je kan de winkels doorworstelen, samen met tig andere sjachrijnige ouders, die de zelfde opdracht hebben. Maar goed, zodra het schooljaar begint ben je al die ellende vergeten, want dan begint de rust! De boys worden ’s morgens met de bus opgehaald, voor de deur !Aloys komt om half vier weer terug met de bus. Xavier kan tot 6 uur opgehaald worden, die gaat naar de opvang. Celine is geselecteerd voor het Highschool tennisteam en heeft na school iedere dag 2 uur tennistraining, en 3 wedstrijden in de week.

PPPffff....gelukkig worden ze voor de uit-wedstrijden opgehaald met de bus. Het originele doel was om ’s avonds rond een uur of half zeven met z’n allen te dineren, maar dat valt niet mee. ’s Avonds zijn er vaak activiteiten op school, bv sportwedstrijden, waar je wel geacht wordt te komen. Eigenlijk is dat meer een sociale gebeurtenis, waar de ouders en kids hun praatje doen. Tijdens een Baseball wedstrijd wordt er meer gegeten en geklets op de tribune, dan dat er gekeken wordt naar de activiteiten op het sportveld. Niet dat je veel mist, want veel Amerikaanse sporten hebben eindeloze “dode” momenten waarin de tijd wordt gestopt. Wedstrijden duren en duren....Maar we begrijpen nu dat het meer om het socializen gaat. De Amerikanen hier in de Midwest zijn erg sociaal. We hebben in de afgelopen weken al veel nieuwe mensen ontmoet. Vorig weekend een make-up middag met de moeders en dochters. Daarna een cocktail drinken met de buren op de beach van de country club, hier om de hoek, waar je kan zeilen, tennisen, golven, zwemmen, fitnessen etc... Of we ook lid wilden worden ? Startfee 15000 Dollars en een minimale besteding per kwartaal aan drank, eten, feestjes etc. Nou, daar moesten we even over nadenken....
Drie weken geleden zijn onze meubels gearriveerd. De verhuizers hadden 2 dagen nodig om alles op z’n plaats te zetten, maar hadden geen kaas gegeten van installeren. Hoezo, wij moeten de bedden in elkaar zetten ? Nee, dat Europese systeem kennen we niet. Veels te moeilijk, die kasten. Konden we dus nog even snel een nieuwe ploeg bestellen voor het in elkaar zetten van alles. Gelukkig kwamen die de volgende dag, zodat we in ons eigen bed konden slapen. Zijn ook weer twee dagen geweest. Hele week dus bezig geweest met uitpakken.....wat verzamel je toch een hoop zooi door de jaren heen. Dacht eigenlijk dat we de laatste verhuizing van Belgie naar Duitsland veel hadden weggegooid, maar nee hoor ! Het was dus weer tijd voor een filtering. Gelukkig is de afval ophaaldienst hier niet zo kieskeurig. Je zet het gewoon langs de straat, en ze nemen alles mee. Van afval scheiden hebben ze hier nog niet echt gehoord. Ze doen wel een poging, want je kan papier, glas, plastik, metaal, piepschuim in een aparte container gooien...samen! Geen idee wat daar het nut van is, maar goed. Met onze eigen meubels voelt het huis meer en meer aan als “ons” huis.

We hebben dan eindelijk een auto gekocht. Bart en ik hebben daarin een compromis gevonden. We wilden allebei een cabrio. Hij wilde een typische Amerikaanse auto, dus de keuze viel al gauw op de Mustang. Nou, dat vond ik dus de grootste pooier bak allertijde. Vooral zo’n rooie, met een vette spoiler achterop, 8 cilynder en een konijnenpoot aan de spiegel ! Maar ik wilde wel een poging wagen om een fraaier model te vinden. Uiteindelijk hebben we een witte gevonden, met beige-leren stoelen, zonder spoiler, V6 en nog geen 25000 mijl gereden (uit 2005). `
Die ziet er nog redelijk gedistingeerd uit. Kon ik wel in mee. Is natuurlijk helemaal geen familiewagen, want achter kunnen krap 2 personen zitten en wij zijn toch wel met z’n 5-en. Maar aangezien Celine en Aloys altijd weg zijn, maakt dat niet echt uit. Gelukkig is de benzine hier goedkoop: 3 dollar/gallon, dus ongeveer 0.60 Euro/liter, want echt zuinig loopt zo’n Mustang natuurlijk niet. Over 2 weken wordt onze lease-auto afgeleverd. Je hebt hier echt wel 2 auto’s nodig. Volgend jaar de 3de, want dan gaat Celine ook auto rijden, en hier is het wel gebruikelijk dat de tiener een eigen auto heeft. Oh my god !
Hoogtepunt vorige week was het krijgen van een kredietkaart ! Joehoe ! Eindelijk ongegeneerd winkelen, na een aantal genante ervaringen.... Bv, toen we onze TVs hadden betaald met een van onze bankcheques, kregen we de TVs niet mee bij de afhaalbalie. Security had ondertussen gebeld en alles geblokkeerd. Blijkbaar moet je bij zulke grote bedragen een ID hebben van de staat Illinois, die we nog niet hebben aangezien we ons US rijbewijs nog niet hebben. Ons paspoort of Visa was niet voldoende. Tja, daar sta je dan. Dag erna hadden we een eettafel gevonden, die we meteen mee konden nemen, ware het niet dat onze betaalmiddelen niet voldeden. Onze Duitse Visakaart had zijn maandelijkse limiet reeds bereikt (ahum..), de bankcheques konden we niet gebruiken (lessons learned van de vorige dag) en de limiet van de pinpas was niet hoog genoeg. Daar sta je dan....en we hadden echt een eettafel nodig nu de gehuurde meubels weg waren. Niet dat de kids het erg vinden om op de bank te eten. Maar nu is al die ellende vergeten, met onze US kredietkaart en we eindelijk ons “credit history” kunnen opbouwen. De snelste methode is zoveel mogelijk Visa te gebruiken en geld op maken en niet alles terug betalen op het eind van de maand. Schuld maken, maar niet teveel, want dan verlies je weer punten. Leningen sluiten en een hypotheek zijn ook goed voor veel punten. Rare jongens die Amerikanen !
Nu dan maar een typisch Nederlands thema: het weer. De eerste 6 weken waren heel erg warm, super vochtig, zo benauwd ! ’s avonds koelde het ook niet af en was het nog steeds 20 graden ! De airco draaide overal op volle toeren, in alle huizen inclusief die van ons. Lekker mileu-vriendelijk, NOT, maar was wel nodig. Helaas deed die van ons het niet in onze slaapkamer, dus dat was zweten ’s nachts! Vorige week dan eindelijk gemaakt, dus boven nu ook airco, maar guess what....het is sinds gister regenachtig en koud weer ! Heel fijn, want we gaan net dit weekend appels plukken in Wisconsin! We zijn uitgenodigd voor het Laborday weekend (maandag VRIJ!) op het vakantie landgoed van de buren. Die hebben een vakantiewoning met 250 are grond met fruitbomen, 3 uurtjes rijden hier vandaan. De bedoeling is dat we gaan BBQ-en, hopelijk geen regen ! Komen 25 families met kids, dus het wordt een dolle boel.

Eerste indruk ( van onze speciale reporter )

Daar zijn we dan. Na een redelijk relaxed vliegreis (business class !) komen we op 19 juli aan op Chicago O’Hare. Na een voorbereiding van amper 5 maanden, zitten we nu op ons nieuwe stekkie. De afgelopen maanden waren zo hectisch en stressvol, dat de tijd voorbijgevlogen is. Krankzinnig dat we nu met z’n allen hier in de US wonen, terwijl we nog amper geintegreerd waren in Duitsland. Hopelijk blijven we nu wat langer op 1 plek, zodat we toch eens een keertje gaan genieten van onze woonomgeving. Het is natuurlijk ook een unieke gelegenheid om de US te leren kennen. Zoveel mooie natuur parken in dit land, en wat dacht je van California of New York. De skigebieden moeten we ook nog ontdekken.
Na twee weken is het hier nog heel erg wennen en de integratie komt langzaam op gang. Niet dat die Amerikanen niet sociaal zijn, want dat zijn ze zeker. Iedereen die je tegen komt op straat maakt een praatje. Wij zijn nou eenmaal niet van die mensen die meteen bij iedereen aanbellen met "Hooooiiiii, wij zijn die leuke nieuwe buren!". De wijk waar we nu wonen was wel al ingelicht dat er nieuwe mensen uit Europa kwamen met een border collie :-) Dat laatste was waarschijnlijk de belangrijkste highlight, want er zijn hier veel honden families. Helaas kun je de hond hier niet los uitlaten, zoals we gewend zijn in Neustadt, waar Conor lekker in het bos kon rennen. Hier is het natuurlijk braaf aan de lijn een blokje om lopen. Nu schijnt er een hondenpark te zijn, waar je lid van kan worden. Ja, elke activiteit die je hier wil doen is verbonden aan een lidmaatschap, dus betalen. Maar dat was niet de enige vereiste, want om een geldige badge te krijgen, moest Conor gekeurd worden door de dierenarts. Dus Bart had een action item vorige week, en kwam 250 Dollar armer terug omdat Conor 3 extra vaccinaties nodig had (die van Duitsland tegen rabies was niet genoeg), daar bovenop natuurlijk nog wat wormen pillen en anti-teken spul en een uitnodiging voor een operatie van zijn oor. Daarin is blijkbaar een bloedvat gesprongen (misschien wel in het vliegtuig) wat dichtgemaakt moet worden. Nog eens 500 Dollar !
Dat geld hier rolt, kwamen we al snel achter ! :-( Een boodschappenwagentje met verse groenten, vlees en de basics voor 2 dagen kost al gauw 150 Dollar. Alcohol is al helemaal niet te betalen, je zou er bijna geheelonthouder van worden. Maar dat gaat me dan toch weer te ver ! Na een week boodschappen doen had Bart eigenlijk al geen zin meer om geld uit te geven aan de supermarkt en dan ook nog te moeten koken etc. Vooral omdat uit eten hier niet veel meer kost. Dus, wij zitten regelmatig in een restaurant te dineren. Het grappige is dat de kids dat dan ook heel gewoon gaan vinden. 's Morgens wordt er al gevraagd: "WAAR gaan we vanavond eten?" in plaats van "WAT gaan we vanavond eten?". Als het antwoord "gewoon thuis" is, kijken ze al verveeld. Heel jammer voor ze, maar gister hebben we een goedkopere supermarkt gevonden. Daar kost de bloemkool 2 Dollar in plaats van 4 ! Ook de wijn is iets meer betaalbaar, hoewel je al gauw 10 Dollar betaald voor een flesje huiswijn. Aan de andere kant is boodschappen doen best wel relaxed hier. Op de parking ruime parkeerplaatsen (moet ook wel met die grote Amerikaanse wagens). Bij de ingang kun je gewoon een kar (geen karretje) pakken, zonder gezeik met een muntje ! Aan de kar zit een houder voor koffie (die je in de winkel kunt kopen aan de Starbucks counter). Bij de kassa worden je boodschappen ingepakt. Wordt er ook nog gevraagd of ze de boodschappen in je auto moeten brengen. Dat gaat ons dan wel weer wat te ver, dus bedanken we vriendelijk voor. Maar toch, een leuk gebaar.
Naast gewone boodschappen moeten we ook nog alle electra nieuw kopen. We doen het stap voor stap, maar de eerste behoeftes voor de kids (Playstation 3) en ons (koffiemachine, strijkijzer, etc) hebben we op de dag van aankomst al aangeschaft. Aangezien we hier nog geen bankrekening/credit kaart hebben, doen we alles met onze Duitse Visa. Kregen we na 2 dagen al een mailtje van de bankdirecteur of het wel klopte dat er dat weekend zoveel uitgaven waren gemaakt..... ja..slik...
Het grootste probleem voor non-US -ers is het niet hebben van een "Social Security Number" (sofinummer). Dat kun je pas na 2 weken aanvragen en dan duurt het nog een 4-tal weken voordat je het nummer in huis hebt. Om een paar voorbeelden te noemen wanneer je zo'n nummer nodig hebt: bankrekening, credit card, US rijbewijs, kopen van een auto, autoverzekering, mobiele telefoon, betalen van gas/water/licht..nou ja eigenlijk alles wat gelinked is aan een contract. Met andere woorden, je kan niks doen. Volgende probleem is dat wij (volgens de US) geen "credit history" hebben, hoewel we al > 20 jaar een hypotheek betalen, maar enfin.... Zonder een "credit history" begin je dus met alles van "scratch", dus dat betekent dat je met een credit card of lening de hoogste interest betaald, met een autoverzekering de hoogste premie etc. Het 'voordeel' van dit alles is : JE VOELT JE WEER EEN TEENAGER !!


Het huis is nog niet echt “ons” huis, zo zonder onze meubels. Gelukkig is de eerste vluchtvracht aangekomen, zodat we wel onze keukenspullen, handdoeken, beddengoed en kleren hebben ! Ook de playmobiel van Xavier ! Heel belangrijk item, want hij snapte maar niet waar zijn speelgoed was toen we in ons lege huis aankwamen. Wij hadden natuurlijk enkel de “basics” gehuurd: bedden, eettafel + stoelen, bank + tv. Maar natuurlijk geen speelgoed ! Dom dom dom.... dus, zaterdag na aankomst met een jetlag naar de Toys’Rus voor speelgoed en Playstation. Voor Celine internetkaard geregeld, zodat ze kan chatten met haar vriendinnen. De kids vervelen zich over het algemeen wel. Aloys heeft nu wel z’n playstation, Xavier z’n Playmobiel en Celine haar global netwerk, maar er is natuurlijk een groot gemis aan vriendjes. Aloys heeft wel al een buurjongen ontdekt, waar hij mee voetbalt. Was wel grappig om te zien hoe hij communiceert, gaat best al goed met z’n Engels. Van de week hoorde ik hem zeggen (toen de buurjongen een goal maakte) “Wauw, THAT’S AMAZING !” met een super amerikaans accent. Geweldig ☺ .Aloys was ook superblij toen Simon’s kaart in de brievenbus lag. Was onze eerste post en dan ook nog voor hem. Hij voelde zich super belangrijk en liep met een smile van oor tot oor ! Celine baalde vorige week wel toen ze jarig was en geen vriendinnen kon uitnodigen. Het was waarschijnlijk de saaiste verjaardag ever. Ze mocht dan wel uitkiezen waar we ’s avonds gingen eten: SUSHI. Vonden wij helemaal niet erg ☺. Het wordt dus tijd dat de school begint, zodat ze vriendjes kunnen maken. Dat was ook weer een action item voor Bart: registreren voor school. Betekent dus een pak papieren invullen met 10x dezelfde informatie. En omdat ze hier in de US panisch zijn met ziektes en dergelijke, weer hetzelfde verhaal als voor Conor: extra inentingen nodig. In Europa enkel nodig voor risicogroepen, hier standaard HepatitisB boosters. Kunen we dus weer gaan regelen.

We zijn de omgeving van ons huis wat aan het verkennen. Leren iedere dag weer iets nieuws: nieuwe winkels, restaurantjes, parkjes etc. Het is een hele leuke omgeving, ziet er allemaal heel netjes en verzorgd uit. Wat wel wat tegenvalt met de ligging van ons huis zijn de overvliegende vliegtuigen ☹. Dat gaat op en aan en begint al om 6 uur ’s ochtends. Ook in het weekend ☹.

Dit weekend hadden we ons eerste uitje: BBQ met de Dutch Chicago Club. Je zou denken, dat dit niet echt een Amerikaanse integratie poging was, maar toch wel aangezien ¾ Amerikaan was. De bedoeling was dat we allemaal iets maken en meenemen, dus hebben we een mobiele koelbox aangeschaft waarmee we er toch heel Amerikaans uitzien ! Wel een leuke ervaring zo met een clubje in een park aan het water BBQ-en. De luitjes waren nou niet echt ons type, maar ach het was best leuk om zo contact te maken. De leuke contacten die we hadden in Neustadt met jullie zullen we niet snel terug krijgen. Onze volgende uitnodiging is van een collega over twee weken bij hun eten. Dus het gaat ooit wel lukken met de integratie hoor ! Bart is gisteravond naar een honkbalwedstrijd gegaan in Chicago. Was genieten voor hem! Dus je leest het, het duurt niet lang meer vooraleer we ver-Amerikaniseerd zijn !! Over twee weken komen dan eindelijk onze meubels ! Kan niet wachten. Kunnen we eindelijk zelf ook mensen uitnodigen, dat zal ook wel helpen voor het opbouwen van een vriendenkring. Belangrijkste natuurlijk dat we jullie kunnen uitnodigen voor een leuke vakantie hier in de Chicago area!!!!

Het weer hier is ongelovelijk vochtig ! Qua temperatuur is het wel vergelijkbaar met Duitsland, maar die luchtvochtigheid is de dooddoener. Dan komt er nog bij dat alles hier binnen AC-controlled is dus de overgang als je hier naar buiten stapt is enorm. Dus lekker buiten zitten op je terrasje is er niet echt bij. In de tuin “wat doen” is al helemaal geen optie, dat zie je hier dan ook niemand doen. Gelukkig komen op vrijdag de Mexicanen bij iedereen het gras maaien en bladeren weghalen. Maar ja, het wieden enzo moeten we eigenlijk zelf wel doen. Dus heb ik gister toch maar even alle moed bij elkaar geschraapt en met de onkruidverdelger aan de slag gegaan. Ja, ik weet het, slecht voor het milieu, maar daar schijnen ze hier niet zo mee in te zitten. Plastik zakjes ten overvloede, plastik weggooi bestek/borden, de V8-cilinder big cars, de hele dag alle kamers verlicht en natuurlijk het constante gebruik van de airco. Wat ze hier ook de hele dag doen is mobiel bellen op straat. Zijn ze de hond aan het uilaten, moet dat altijd gepaard gaan met bellen. Zelfs ’s morgens vroeg om 7 uur. Je vraagt je dan af wie ze op dat tijdstip in godsnaam moeten bellen ? Over god gesproken, dat is ook een leuk thema hier. Op elke hoek van de straat staat een “kerk”, moderne versie van wat wij gewend zijn. Binnen het katholieke en protestante geloof heb je in elk ongeveer 15 verschillende stromingen. Gelukkig hoef ik niet te kiezen, maar als je vraagt wat de verschillen dan zijn weten ze het ook niet en adviseren ze je gewoon eens langs te gaan tot er eentje bevalt....

We hebben hier te maken met een voor ons nieuwe plaag. In Nederland werden we gek van de vliegen (vanwege de paarden en koeien rondom ons heen) , in Belgie werden we geteisterd door de familie mol, in Duitsland waren het de teken en nu hebben we stinkdieren in de tuin. Ja ze zien er heel schattig uit, maar zodra die beesten beginnen te sproeien ben je flink de sigaar. Die lucht krijg je never-nooit meer weg. Gelukkig bestaat er hier een middeltje om die beesten te weren (soort mottenballen), want het is hier een gekende plaag. Ze hebben hier overal wel een middeltje tegen. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Op het werk ben ik al aardig ingewerkt. Draai op volle toeren ! Heb wel het idee dat ik heel wat zaken nog moet leren. Ben op de meeste meetings totaal niet voorbereid, maar daar wen je aan. Vroeger zou ik me daar heel ongemakkelijk onder voelen, nu realiseer ik me dat er geen beginnen aan is om me op alles voor te bereiden, aangezien ik de hele dag meetings heb. Je leert om vragen in een bepaalde richting te draaien, zodat je toch nog iets zinnigs kan antwoorden. Maar ja, uiteindelijk ga ik dat toch weer met een lijstje action items uit de vergaderzaal om op te volgen. Ben ook voornamelijk “troubleshooter”. Alle klachten belanden uiteindelijk via de VP op mij neer. Mijn taak is om iedereen happy te houden. Op dit moment ben ik nog even de favoriete baas, want ik heb gezorgd voor een coffee- & tea-corner ! Inclusief capuccino ☺ Volgende stap is een bureau voor iedereen, sommige zitten nu ergens op een gang. Kan echt niet ! Werk aan de winkel !

Dit was dan de tweede update van onze move to the US. Hopelijk snel meer !