Na twee weken is het hier nog heel erg wennen en de integratie komt langzaam op gang. Niet dat die Amerikanen niet sociaal zijn, want dat zijn ze zeker. Iedereen die je tegen komt op straat maakt een praatje. Wij zijn nou eenmaal niet van die mensen die meteen bij iedereen aanbellen met "Hooooiiiii, wij zijn die leuke nieuwe buren!". De wijk waar we nu wonen was wel al ingelicht dat er nieuwe mensen uit Europa kwamen met een border collie :-) Dat laatste was waarschijnlijk de belangrijkste highlight, want er zijn hier veel honden families. Helaas kun je de hond hier niet los uitlaten, zoals we gewend zijn in Neustadt, waar Conor lekker in het bos kon rennen. Hier is het natuurlijk braaf aan de lijn een blokje om lopen. Nu schijnt er een hondenpark te zijn, waar je lid van kan worden. Ja, elke activiteit die je hier wil doen is verbonden aan een lidmaatschap, dus betalen. Maar dat was niet de enige vereiste, want om een geldige badge te krijgen, moest Conor gekeurd worden door de dierenarts. Dus Bart had een action item vorige week, en kwam 250 Dollar armer terug omdat Conor 3 extra vaccinaties nodig had (die van Duitsland tegen rabies was niet genoeg), daar bovenop natuurlijk nog wat wormen pillen en anti-teken spul en een uitnodiging voor een operatie van zijn oor. Daarin is blijkbaar een bloedvat gesprongen (misschien wel in het vliegtuig) wat dichtgemaakt moet worden. Nog eens 500 Dollar !
Dat geld hier rolt, kwamen we al snel achter ! :-( Een boodschappenwagentje met verse groenten, vlees en de basics voor 2 dagen kost al gauw 150 Dollar. Alcohol is al helemaal niet te betalen, je zou er bijna geheelonthouder van worden. Maar dat gaat me dan toch weer te ver ! Na een week boodschappen doen had Bart eigenlijk al geen zin meer om geld uit te geven aan de supermarkt en dan ook nog te moeten koken etc. Vooral omdat uit eten hier niet veel meer kost. Dus, wij zitten regelmatig in een restaurant te dineren. Het grappige is dat de kids dat dan ook heel gewoon gaan vinden. 's Morgens wordt er al gevraagd: "WAAR gaan we vanavond eten?" in plaats van "WAT gaan we vanavond eten?". Als het antwoord "gewoon thuis" is, kijken ze al verveeld. Heel jammer voor ze, maar gister hebben we een goedkopere supermarkt gevonden. Daar kost de bloemkool 2 Dollar in plaats van 4 ! Ook de wijn is iets meer betaalbaar, hoewel je al gauw 10 Dollar betaald voor een flesje huiswijn. Aan de andere kant is boodschappen doen best wel relaxed hier. Op de parking ruime parkeerplaatsen (moet ook wel met die grote Amerikaanse wagens). Bij de ingang kun je gewoon een kar (geen karretje) pakken, zonder gezeik met een muntje ! Aan de kar zit een houder voor koffie (die je in de winkel kunt kopen aan de Starbucks counter). Bij de kassa worden je boodschappen ingepakt. Wordt er ook nog gevraagd of ze de boodschappen in je auto moeten brengen. Dat gaat ons dan wel weer wat te ver, dus bedanken we vriendelijk voor. Maar toch, een leuk gebaar.
Naast gewone boodschappen moeten we ook nog alle electra nieuw kopen. We doen het stap voor stap, maar de eerste behoeftes voor de kids (Playstation 3) en ons (koffiemachine, strijkijzer, etc) hebben we op de dag van aankomst al aangeschaft. Aangezien we hier nog geen bankrekening/credit kaart hebben, doen we alles met onze Duitse Visa. Kregen we na 2 dagen al een mailtje van de bankdirecteur of het wel klopte dat er dat weekend zoveel uitgaven waren gemaakt..... ja..slik...
Het grootste probleem voor non-US -ers is het niet hebben van een "Social Security Number" (sofinummer). Dat kun je pas na 2 weken aanvragen en dan duurt het nog een 4-tal weken voordat je het nummer in huis hebt. Om een paar voorbeelden te noemen wanneer je zo'n nummer nodig hebt: bankrekening, credit card, US rijbewijs, kopen van een auto, autoverzekering, mobiele telefoon, betalen van gas/water/licht..nou ja eigenlijk alles wat gelinked is aan een contract. Met andere woorden, je kan niks doen. Volgende probleem is dat wij (volgens de US) geen "credit history" hebben, hoewel we al > 20 jaar een hypotheek betalen, maar enfin.... Zonder een "credit history" begin je dus met alles van "scratch", dus dat betekent dat je met een credit card of lening de hoogste interest betaald, met een autoverzekering de hoogste premie etc. Het 'voordeel' van dit alles is : JE VOELT JE WEER EEN TEENAGER !!
Het huis is nog niet echt “ons” huis, zo zonder onze meubels. Gelukkig is de eerste vluchtvracht aangekomen, zodat we wel onze keukenspullen, handdoeken, beddengoed en kleren hebben ! Ook de playmobiel van Xavier ! Heel belangrijk item, want hij snapte maar niet waar zijn speelgoed was toen we in ons lege huis aankwamen. Wij hadden natuurlijk enkel de “basics” gehuurd: bedden, eettafel + stoelen, bank + tv. Maar natuurlijk geen speelgoed ! Dom dom dom.... dus, zaterdag na aankomst met een jetlag naar de Toys’Rus voor speelgoed en Playstation. Voor Celine internetkaard geregeld, zodat ze kan chatten met haar vriendinnen. De kids vervelen zich over het algemeen wel. Aloys heeft nu wel z’n playstation, Xavier z’n Playmobiel en Celine haar global netwerk, maar er is natuurlijk een groot gemis aan vriendjes. Aloys heeft wel al een buurjongen ontdekt, waar hij mee voetbalt. Was wel grappig om te zien hoe hij communiceert, gaat best al goed met z’n Engels. Van de week hoorde ik hem zeggen (toen de buurjongen een goal maakte) “Wauw, THAT’S AMAZING !” met een super amerikaans accent. Geweldig ☺ .Aloys was ook superblij toen Simon’s kaart in de brievenbus lag. Was onze eerste post en dan ook nog voor hem. Hij voelde zich super belangrijk en liep met een smile van oor tot oor ! Celine baalde vorige week wel toen ze jarig was en geen vriendinnen kon uitnodigen. Het was waarschijnlijk de saaiste verjaardag ever. Ze mocht dan wel uitkiezen waar we ’s avonds gingen eten: SUSHI. Vonden wij helemaal niet erg ☺. Het wordt dus tijd dat de school begint, zodat ze vriendjes kunnen maken. Dat was ook weer een action item voor Bart: registreren voor school. Betekent dus een pak papieren invullen met 10x dezelfde informatie. En omdat ze hier in de US panisch zijn met ziektes en dergelijke, weer hetzelfde verhaal als voor Conor: extra inentingen nodig. In Europa enkel nodig voor risicogroepen, hier standaard HepatitisB boosters. Kunen we dus weer gaan regelen.
We zijn de omgeving van ons huis wat aan het verkennen. Leren iedere dag weer iets nieuws: nieuwe winkels, restaurantjes, parkjes etc. Het is een hele leuke omgeving, ziet er allemaal heel netjes en verzorgd uit. Wat wel wat tegenvalt met de ligging van ons huis zijn de overvliegende vliegtuigen ☹. Dat gaat op en aan en begint al om 6 uur ’s ochtends. Ook in het weekend ☹.
Dit weekend hadden we ons eerste uitje: BBQ met de Dutch Chicago Club. Je zou denken, dat dit niet echt een Amerikaanse integratie poging was, maar toch wel aangezien ¾ Amerikaan was. De bedoeling was dat we allemaal iets maken en meenemen, dus hebben we een mobiele koelbox aangeschaft waarmee we er toch heel Amerikaans uitzien ! Wel een leuke ervaring zo met een clubje in een park aan het water BBQ-en. De luitjes waren nou niet echt ons type, maar ach het was best leuk om zo contact te maken. De leuke contacten die we hadden in Neustadt met jullie zullen we niet snel terug krijgen. Onze volgende uitnodiging is van een collega over twee weken bij hun eten. Dus het gaat ooit wel lukken met de integratie hoor ! Bart is gisteravond naar een honkbalwedstrijd gegaan in Chicago. Was genieten voor hem! Dus je leest het, het duurt niet lang meer vooraleer we ver-Amerikaniseerd zijn !! Over twee weken komen dan eindelijk onze meubels ! Kan niet wachten. Kunnen we eindelijk zelf ook mensen uitnodigen, dat zal ook wel helpen voor het opbouwen van een vriendenkring. Belangrijkste natuurlijk dat we jullie kunnen uitnodigen voor een leuke vakantie hier in de Chicago area!!!!
Het weer hier is ongelovelijk vochtig ! Qua temperatuur is het wel vergelijkbaar met Duitsland, maar die luchtvochtigheid is de dooddoener. Dan komt er nog bij dat alles hier binnen AC-controlled is dus de overgang als je hier naar buiten stapt is enorm. Dus lekker buiten zitten op je terrasje is er niet echt bij. In de tuin “wat doen” is al helemaal geen optie, dat zie je hier dan ook niemand doen. Gelukkig komen op vrijdag de Mexicanen bij iedereen het gras maaien en bladeren weghalen. Maar ja, het wieden enzo moeten we eigenlijk zelf wel doen. Dus heb ik gister toch maar even alle moed bij elkaar geschraapt en met de onkruidverdelger aan de slag gegaan. Ja, ik weet het, slecht voor het milieu, maar daar schijnen ze hier niet zo mee in te zitten. Plastik zakjes ten overvloede, plastik weggooi bestek/borden, de V8-cilinder big cars, de hele dag alle kamers verlicht en natuurlijk het constante gebruik van de airco. Wat ze hier ook de hele dag doen is mobiel bellen op straat. Zijn ze de hond aan het uilaten, moet dat altijd gepaard gaan met bellen. Zelfs ’s morgens vroeg om 7 uur. Je vraagt je dan af wie ze op dat tijdstip in godsnaam moeten bellen ? Over god gesproken, dat is ook een leuk thema hier. Op elke hoek van de straat staat een “kerk”, moderne versie van wat wij gewend zijn. Binnen het katholieke en protestante geloof heb je in elk ongeveer 15 verschillende stromingen. Gelukkig hoef ik niet te kiezen, maar als je vraagt wat de verschillen dan zijn weten ze het ook niet en adviseren ze je gewoon eens langs te gaan tot er eentje bevalt....
We hebben hier te maken met een voor ons nieuwe plaag. In Nederland werden we gek van de vliegen (vanwege de paarden en koeien rondom ons heen) , in Belgie werden we geteisterd door de familie mol, in Duitsland waren het de teken en nu hebben we stinkdieren in de tuin. Ja ze zien er heel schattig uit, maar zodra die beesten beginnen te sproeien ben je flink de sigaar. Die lucht krijg je never-nooit meer weg. Gelukkig bestaat er hier een middeltje om die beesten te weren (soort mottenballen), want het is hier een gekende plaag. Ze hebben hier overal wel een middeltje tegen. Je kunt het zo gek niet bedenken.
Op het werk ben ik al aardig ingewerkt. Draai op volle toeren ! Heb wel het idee dat ik heel wat zaken nog moet leren. Ben op de meeste meetings totaal niet voorbereid, maar daar wen je aan. Vroeger zou ik me daar heel ongemakkelijk onder voelen, nu realiseer ik me dat er geen beginnen aan is om me op alles voor te bereiden, aangezien ik de hele dag meetings heb. Je leert om vragen in een bepaalde richting te draaien, zodat je toch nog iets zinnigs kan antwoorden. Maar ja, uiteindelijk ga ik dat toch weer met een lijstje action items uit de vergaderzaal om op te volgen. Ben ook voornamelijk “troubleshooter”. Alle klachten belanden uiteindelijk via de VP op mij neer. Mijn taak is om iedereen happy te houden. Op dit moment ben ik nog even de favoriete baas, want ik heb gezorgd voor een coffee- & tea-corner ! Inclusief capuccino ☺ Volgende stap is een bureau voor iedereen, sommige zitten nu ergens op een gang. Kan echt niet ! Werk aan de winkel !
Dit was dan de tweede update van onze move to the US. Hopelijk snel meer !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten