American Holidays

Zoals beloofd een speciaal hoofdstuk over de typische Amerikaanse feestdagen in de winterperiode: Halloween, Thanksgiving en X-mas.

Halloween kennen we natuurlijk ook wel in Europa, maar dan op een ander level, niet zo commercialized (yet!). Kan nog altijd gebeuren, net als de Valentijn die trans-Atlantische bekendheid heeft gekregen sinds de jaren 80-90.

Wat wel grappig is, is dat de verkleed creaties met Halloween niet enkel griezelig zijn (de zombies, skeletten, dracula’s en vampieren), maar ook de Disney figuren en clowns bevatten. Sterker nog, van Aloys’ en Xavier’s school kregen we een brief met nadrukkelijke aanwijzingen wat de kostuumregels zijn: geen make-up, geen griezelige kostuums, geen bloed, geen wapens etc. Meer de sprookjes kostuums, wat het dus meer doet lijken op onze Karnaval. Tja, voor meisjes best leuk om als prinses te gaan, maar ga het maar eens uitleggen aan 2 stoere boys dat ze niet griezelig gekleed kunnen gaan, maar wel als cowboy of prins of indiaan. Hoop gezeur natuurlijk (en terecht), maar uiteindelijk zijn we eruit gekomen en hebben de schoolregels doorstaan: Aloys als moerasbewoner en Xavier als Ninja (zonder zwaard !). Celine was erg tevreden als Alice in Wonderland. Aangezien wij uitgenodigd waren bij de buren, die Halloween als hun hoogtepunt van het jaar zien (ja, beetje triest), moesten wij er ook aan geloven (dachten we, maar dat later). Bart was Dracula en ik Miss Vampira. Heel leuk stel samen !  Natuurlijk moest ons huis ook gedecoreerd worden in stijl, dus van alles opgehangen: van zombie en heks tot skeletten en horror audio. En niet te vergeten een grote bak vol snoepjes (waar we nog een heel jaar plezier van hebben!). Enfin, zondagmiddag begon de Trick & Treat, zo’n 50 kids aan de deur. De kleintjes vonden ons huis te eng en zeker de Vampira in de deuropening. Hahaha, leuk. Bart ging met de boys een rondje doen en kwam in een meer euforisch gehalte terug thuis. Bleek dat sommige buren ook "Trick & Treat for Adults" hielden, dus sterke drank ipv snoepjes. Volgend jaar mag Bart de deur openen voor de kleintjes en ga ik op ronde ! ‘s Avonds arriveerden we in stijl (Bart als beschonken Dracula en ik als sexy Vampira met rode hoorntjes op m’n gitzwarte haar) op het Halloweenfeestje, bleek de rest van de adults niet verkleed te zijn. Wisten wij veel ! De meeste buren ontmoetten mij voor het eerst, dus ik heb maar meteen uitgelegd dat ik er normaal niet zo bij loop. Hoewel deze “first impression” misschien niet zo slecht is ….. Ik was Bobira, dus mijn beurt om Celine van een Halloweenfeest te halen. Die schaamde zich kapot voor haar Vampira moeder, terwijl ik mezelf toch redelijk “cool” vond. Na Halloween nog een aantal verjaardagsfeestjes voor de boys. O ja, dat is ook wel typisch. Verjaardagsfeestjes zijn nooit bij het kind thuis. Nee, dat wordt uitbesteed aan een entertainment hal, waar je je kind voor 2 uurtjes afzet met kado. Je moet wel een verklaring ondertekenen dat je als ouder bewust bent van het feit dat er allerlei gevaren verbonden zijn aan de speelactiviteiten. En je moet ondertekenen dat je het bedrijf niet aanklaagt voor enige verantwoordelijkheid. De eerste keer toen ik zo'n briefje las tussen de uitnodiging voor Xavier, dacht ik "Wat gaan die kleintjes in godsnaam doen? Parachutspringen, bungeejumpen...?" Maar nee hoor, gewoon een ordinaire ballenbak en klimrek. Dat schijnt al genoeg materiaal te zijn voor een Lawsuit. Wij zijn al door meerdere mensen gewaarschuwd voor onze trampoline in de tuin. Prooivoer voor laywers. Zelfs indien het kind ongevraagd gaat springen en je bent niet thuis. Het zou er maar eens vanaf kunnen vallen. Misschien moeten we een bordje voor de ingang plaatsen met de statement dat we niet aansprakelijk zijn voor enige letsel en dergelijke.

Een week voor Thanksgiving waren we uitgenodigd op een expatfeest bij iemand thuis, met de boodschap dat iedereen wat eten mee neemt. Dat klonk erg informeel, dus wij er naartoe in spijkerbroek en trui. Worden we binnen gelaten met champagne door ingehuurde catering, binnen bleek iedereen in pak en jurk. Oeps, gênant. Niks laten merken, net doen alsof het de nieuwe trend is. Met Thanksgiving (= laatste donderdag van November) waren we uitgenodigd bij mijn collega, die toch echt wel vond dat we dit typisch Amerikaanse familiefeest moesten meemaken. Het is hier namelijk een grootser feest dan kerstmis. Iedereen nam eten mee (dat is hier echt wel de gewoonte), en om mijn reputatie hoog te houden zorgden wij voor de drank. Er kwamen zo’n 35 familieleden, vanuit alle hoeken van de US. Wij hadden ons lesje geleerd van onze vorige verkleedblunder en kwamen dit keer in een wat nettere variatie. Bleek de rest van de familie in spijkerbroek gekleed te zijn. Wij schijnen nogal eens mis te grijpen met onze verkleedacties. Nou ja, beter overdressed, dan underdressed. Bart ging ‘s morgens eerst met de mannen mee kleiduif schieten, en kwam bevroren weer terug. Had wel een aantal hits gemaakt ! De middag was gevuld met eten en drinken, en American football kijken. Over politiek mocht niet gepraat worden, maar dat gebeurde dus wel… grappig…2 zussen die politiek gezien 180 graden van elkaar af liggen. Wij gooiden er nog een schepje bovenop, om wat meer uitleg te vragen wat nou precies het verschil is tussen de Republikeinen en Democraten. We zijn maar weer op tijd naar huis gereden. Volgende dag was een Holiday Friday en dus ideaal om met de kerstversiering te beginnen. Weer naar de Target Store voor de house decorations, waar ze net verlost waren van de Halloween versieringen en nu weer volop in de kerstsfeer waren. Natuurlijk lampjes, slingers en ballen voor de kerstboom, een piek was niet te vinden. Hier heb je meer een thema als piek: wij kozen voor de verlichte engel. Maar wat gaan we verder versieren? Vooral, de buitendecoratie was een vraagstukje. Even de andere bezoekers evalueren, wat er in de winkelwagen ligt voor "outdoor". Met 2 volle winkelwagens weer naar buiten, lang leve de Visa ! Minstens 2 dagen bezig geweest met de versieringen, maar wat zag de voorkant van ons huis er toch mooi verlicht uit ! Inclusief verlicht hert in de voortuin. We waren even bang dat we een beetje "over-the-top" waren gegaan met onze kerstversiering, maar werden al snel overbluft door de buren. Jeetje, sommigen gaan echt wel helemaal uit hun dak! Ken je die film: Lampoon's Christmas Holiday? Ik dacht altijd dat Chevy Chase's uitslovingen voor de kerstversieringen ietwat overdreven werden gekarakteriseerd in deze film, maar het gaat hier dus echt zo ! Onze creatie was dus nog redelijk bescheiden, maar wel helemaal klaar voor ons  volgende feestje: een X-mas party, bij ons thuis voor mijn collega’s met partner en kids. Het was ook meteen onze “house-warming” party, een Potluck, dus iedereen neemt wat mee. Ik zei al, dat is hier de gewoonte en maakt het veel aantrekkelijker om een feestje te organiseren. Aangezien mijn groep voor 50% uit Chinezen bestaat, was het voornamelijk spicy food: lekker! Is weer eens wat anders dan kalkoen of gans voor de kerst. Voor het internationale karakter serveerden wij Brabantse worstenbroodjes, klassieke Hollandse appeltaart op grootmoeder’s wijze, Griekse salade en Duitse Glühwein (6 flessen selbst gemacht !). De Glühwein scoorde hoog ! Zelfs de Chinezen, die naar mijn idee nooit alcohol drinken, genoten met volle teugen. Compliment was wel dat de 2 Duitse collega’s toegaven dat dit wel de lekkerste Glühwein was die ze ooit gedronken hadden J De appeltaart (met vanille ijs en slagroom) was ook een succes. Het was even lastig het juiste deeg te maken, want hier is het allemaal weer anders natuurlijk. Zelfrijzend bakmeel kennen ze niet, wel een andere variant: “all-purpose” flower. Geinige naam, alsof je het werkelijk voor ALLES kan gebruiken. We waren voorbereid op een hoop troep na afloop, zeker met al die kids erbij in de leeftijd van 2 tot 8. Maar dat viel reuze mee. Iedereen deed netjes de schoenen uit bij binnenkomst, de jongste kids bleven rustig rond het Walhalla van eten en drinken en de wat oudere kids hadden genoeg aan de multi-media in de basement.  Heel geslaagd feestje dus ! Klaar voor het volgende kerstfeest, de volgende dag bij de Lyhus Family in onze woonwijk. Deze familie houdt erg van feestjes, en verzamelt voornamelijk expats om zich heen of Amerikanen die buiten de US hebben gewoond. Zelf hebben ze in Japan en Europa gewoond en zijn uitermate geïnteresseerd in outside US stuff. Dus, wij maar weer met een Dutch Apple pie with whipped cream en German Glowing wine. Weeral topscorer van de avond. Op tijd weer naar huis om snel in te pakken voor onze trip naar New York, de volgende ochtend. Maar dat voor later.

Liefs

Marjoleen

American Rules or Not to Rule….that’s still a question !

Eén van de meest typische trekjes van de Amerikanen is wel de nood aan regeltjes. Voor alles is er wel een protocol, waar men zich aan moet houden; een stappenplan, wat men moet volgen en niet te vergeten hun gebrek aan flexibiliteit. Maakt niet uit of je nu naar de McDonalds, Burgerking, KFC of Subway gaat voor een eenvoudig broodje, je moet bij je bestelling een riedeltje aan vragen doorlopen: 1. het broodje:  hard/zacht broodje? Wit, 7-granen, mais, ciabatta broodje? Heel groot of gewoon groot ? 2. de hamvraag, en enige relevante vraag: welk beleg? Ha, je denkt dat is een makkie, ik wil gewoon een broodje kip, dus je zegt opgelucht “Chicken”. Komen ze met: Ovenroasted, Teriyaki, Grilled or Blackened ? dan nog 3. de extra vullingen: tomaat, sla, paprika, ui, komkommer, galapeños, gele of oranje kaas etc en dan nog 4. de saus. Als je de bal terugspeelt met “welke saus raad je aan ?” dan horen ze het in Keulen donderen. De rij achter mij wordt al ongeduldig, hoewel ze hier van nature vrij geduldig zijn. Dus de volgende keer dacht ik slim te zijn, door meteen mijn gehele bestelling in één keer door te geven: “Bruin, groot broodje met kip, galapeños, ui, sla en zoet-zure saus” Bam, klaar ! Nee, dat snappen ze niet. Opnieuw dan maar weer...zucht. Trouwens ‘géén’ kaas is hier heidens ! Ze vragen altijd nog een bevestiging: géén kaas ? Past niet in hun protocol.

Ook zo irritant bij de Starbucks: ik wil een Tall (waarom staat dit voor “klein”?) Capuccino maar dan met de helft van de hoeveelheid melk die ze standaard gebruiken. Dat gaat dus niet. Heb een aantal verschillende locaties uitgetest, maar ze begrijpen de vraag gewoon niet. Of ze geven halfvolle melk in plaats van volle (zijn 3 versies trouwens: no fat, 1% fat, 2% fat), of ze schuimen de melk half zo lang op (hebben ze zelfs een naam voor: een “Dry” Cappuccino !). Nee, kleinere hoeveelheid melk staat niet in hun protocol.

We hadden dit natuurlijk al lang van te voren kunnen weten, toen we door ons Visum proces worstelden. Gelukkig zetten de Abbott lawyers alles in gang, vullen een boekwerk aan papierhandel in, dus dat hoef je dan al gelukkig niet te doen. Nee, gewoon “even” alles doorlezen, tekenen en terugsturen. Maar dan sta je er alleen voor: afspraak maken met het Amerikaanse Consulaat in Frankfurt. Geen probleem denk je, gewoon even een belletje. Nee, geen optie, je moet dat online doen. Oke, geen probleem denk je. Na een aantal stappen en 1 uur verder kom je dan eindelijk bij het formulier, waar je al je persoonlijke gegevens (ook die van je familie, kids, ouders, schoonouders) moet invullen, inclusief alle gegevens van je arbeidsgever, maar ook je verleden: of je ooit lid was van een terroristische beweging, of spionagenetwerk, drugswereld etc...Dus je snapt het al, een hoop opzoekwerk, waar ze je aan het begin al voor waarschuwen door aan te geven dat het minimaal 75 min duurt om alles in te vullen. Oeff. Maar goed, je gaat ervoor dus je vult alles in voor jezelf en man en kids (gelukkig hadden we allemaal nieuwe paspoorten laten maken, dus dat was in orde), inclusief een ingescande pasfoto met specifieke Amerikaanse maat en voorwaarden (speciaal laten maken bij de fotograaf). Gelukkig kon je tussendoor saven (werd ook aangeraden), voor het geval je even geen zin meer had of....in mijn geval....als de website vastloopt (2 keer gebeurd...gggrrrr).  Enfin, inmiddels 3 uur verder, eindelijk aan de betaalstap: $123 per persoon, makkelijk met de Visa online betaald en dan kom je eindelijk bij de afspraken-site. Shit, 3 weken wachttijd, eerste mogelijkheid voor afspraak is 29 juni 9:30. Oke, net op tijd, want na het Consulaat duurt het nog minstens 1 week (maar kan ook 3 weken duren: hangt af van de officer !) voordat de Visa thuisbezorgd worden en 18 juli gaat onze vlucht naar Chicago. Er mag dus niks misgaan. Afspraakbevestiging wordt per email opgestuurd, dus dat zit wel goed, denk je. Vol goede moed, belangrijke dag, op 29 juni staan wij voor het Consulaat in Frankfurt om 9:30 buiten(!) in de rij met nog zo’n 100 man, allemaal zonder mobieltje, computer of ander electronisch gevaar. Flesje drinken mag ook niet, kan natuurlijk een vloeibare bom inzitten. Geen probleem, denk je, mij kan niks gebeuren. Heb alle papieren hier bij de hand, wij zijn er klaar voor ! Wordt er na 1 uur wachten gevraagd of je inderdaad alles bij je hebt...dit...dat...zus...en zo. Ja hoor, heb ik allemaal. Oke, maar heeft U ook aparte formulieren ingevuld met alle gegevens voor uw man en 3 kids? Nee, maar dat is toch onzin, want al die gegevens voor mijn man en kids heb ik al in mijn formulier ingevuld (uitgebreid en wel!). Dat is dan toch onzinnig dubbel werk. Kunnen we dat niet even copy-pasten uit mijn formulier? Nee hoor, dat moet toch echt voor ieder individu in een apart formulier, waar je voor elk die 75 min nodig hebt (als de website niet blijft hangen!). “Dan komt u best een ander keertje terug, want wij gaan over 1.5 uur sluiten, dus dat gaat U niet meer redden hoor. Bovendien heeft U hier geen computer om online te gaan.” GGGGgrrrrrr..... Terugkomen was geen optie, dus op zoek naar een internetcafe. Als een gek voor ieder gezinslid alles ingevuld. Inmiddels kende ik het formulier uit mijn hoofd, dus in plaats van 75 min had ik 15 min nodig per formulier. Na een uur dus alle 4 ingevuld, website was zelfs 1 keer weer vastgelopen, foto’s ingescand en als een idioot weer terug gerend naar het Consulaat (het was by the way 30 graden). Komen we daar precies op tijd (op de minuut !) aan bij de bali. Wat een gestress, maar we mochten nog naar binnen. Die kerel kon het maar niet geloven dat het ons gelukt was. Na de veiligheidscan eerst weer even betalen: $500 voor het geval ze ooit kosten gaan maken voor ons, indien wij fraude gaan plegen in de toekomst. En dan wachten op het “moment supreme”: het interviewgesprek met de US officer. Hij zou je van alles gaan vragen wat je nu eigenlijk gaat doen in de US, wat voor werk etc. Hij beoordeelt dan of je je Visa krijgt. Spannend.....we zijn aan de beurt. Hij kijkt ons aan en zegt: “So, you are going to live in Illinois?” “Yes”. Nou dat was het dan.....nog geen 5 min en we konden gaan. Hij heeft die papieren nog niet eens doorgebladerd. De pasfoto’s die we speciaal hadden laten maken hoefde die ook niet te hebben. Een deel van de papieren van Abbott’s lawyers kregen we ook weer ongezien terug. He? Dus, al dat papierwerk en zogenaamde regeltjes aan voorwaarden was helemaal niet nodig. 1 week later werden onze Visas opgestuurd. Stelt niks voor: gewoon een bladzijde in je paspoort. Bij de US border in Chicago krijg je er nog een papiertje bijgeniet (na wat vingerafdrukken en gezichtsfoto, voor het geval je ooit wordt gezocht) en dan ben je eindelijk in het beloofde land. 

Volgende stap is het papierwerk voor je Social Security Card (zie vorige blog). Bart had na 10 weken nog steeds niks gehoord, en kreeg een ontwijkende bediende die de hoorn er al snel oplegde met de woorden: “I don’t care, I just follow the rules!”. Zogenaamd waren ze nog steeds aan het wachten op de engelse vertaling van onze huwelijksakte. Gelukkig ging onze buurman (= lawyer !) er zich mee bemoeien en die kwam erachter dat ze Bart’s dossier gewoon verloren waren. Volgende dag naar het SSN office voor een gesprekje met de supervisor, die nu wel peper in z’n kont had vanwege onze lawyer. Huwelijksakte was ineens niet meer nodig, zelfde week had Bart z’n SSN kaart. Weer een overbodige regel (huwelijksakte) die niet nodig bleek.
Nog een voorbeeldje van onnodige regelgeving: de medische onderzoekingen die vereist zijn voor de toelating op de Amerikaanse school. Hiervoor is een formulier van de staat Illinois, waarop de arts alle medische gegevens moet invullen, inclusief inentingschema. Dus ik dacht slim te zijn door de medische keuringen van onze kinderen alvast in Duitsland te doen door onze eigen huisarts, inclusief de nog ontbrekende vaccinaties. De school van Xavier ging meteen akkoord met deze wijze, maar van Aloys’ school kregen we een manende brief dat de medische keuring toch echt door een Amerikaanse arts gedaan moesten worden. Dat was een regel van de staat Illinois. Eigenwijs als we zijn, wezen we de dame erop dat Xavier’s school (die tot hetzelfde schooldistrict behoort en dus ook in dezelfde staat) wel akkoord ging. “O, nou ja, als die akkoord gaan dan is het voor ons ook OK”. He? Hoezo dan....regel? Niet dus! Op Celine’s school kregen we te horen dat er een inenting ontbrak (HepB) en een oogtest, anders zou ze van school gestuurd worden. OK, inenting laten zetten. Oogtest zou $44 kosten, en vonden we eigenlijk onzin, dus niet gedaan. Eigenwijs als we zijn, navraag gedaan bij de schoolnurse of die oogstest nu ECHT wel moest. “No, actually we already checked it. It’s OK” AAAAAAAAAHHHHHHHhhhhhhhhhhhhhhh....vraag het mij dan niet!
Al met al, een hoop regels hier, maar eigenlijk kun je de helft gewoon negeren. Op de een of andere manier hebben de Amerikanen die regels nodig als een soort van hulp in de manier van omgang. Net als in het verkeer hier: in NL weten de meeste bestuurders toch wel wanneer je moet ritsen en de ander voor moet laten gaan. OK er zijn altijd horken en hufters, maar over het algemeen is er toch wel een innerlijke bewustzijnsvorm hoe je met elkaar omgaat in het verkeer. Hier in de US heb je stopborden na elke 100 meter, zodat je wel gedwongen wordt om voetgangers over te laten steken bij de supermarkt of kids bij de school. Maar spontaan iemand voor laten gaan, voetgangers of andere autobestuurders, dat past niet in het protocol. Daarom is het des te leuker om dat juist wel te doen. Ik stop regelmatig voor een voetganger buiten de stopzone, laat andere auto’s voor mij invoegen na herhaaldelijk te gebaren dat ze echt wel vóór mogen gaan, wat ze dan na enige aarzeling doen. De bestuurder achter je is daar dan weer niet zo blij mee, maar gelukkig zijn ze van nature wel geduldig.....hihi...

Zo, dat moest ik even kwijt. De volgende blog zal gaan over de typisch Amerikaanse feestdagen: Halloween, Thanksgivings and Christmas. Dat wordt dan weer een feestelijke bundeling van verhalen, na deze meer frustrerende blog.

Liefs
Marjoleen

Hoe was het ook alweer in Neustadt? (door Marjoleen)

Vandaag precies 3 maanden geleden zijn we de grens overgekomen. Gek genoeg lijkt het veel langer. Alle, soms verbijsterende, ervaringen zijn zo’n opstapeling van breinopslag geworden, dat het wel een jaar geleden lijkt dat we onze gemütliche Heimat hebben verlaten. We missen het gezellige Neustadt met de wijnvelden en bergen best wel. Het was dan ook een aangename gelegenheid dat ik vorige maand voor mijn werk naar de Duitse vestiging “moest”. Leuk, meteen wat eetafspraakjes gemaakt met Suzan en collega’s, om gezellig bij te kletsen. Zondagmiddag aangekomen op Frankfurt vliegveld, op zoek naar de huurauto. Ja…echt op zoek, want dat kleine geval was amper te vinden ! Okay, okay, ik ben wat verwend met de big American-sized cars, maar dit was gewoon lachwekkend. Een Dacia, denk uit Roemenie of zo. Nou mag blij zijn als m’n koffer + laptoptas erin passen. Op naar hotel. Dat was ook weer even wennen op de Deutsche Autobahn: snelheden van 180 km/uur zijn een wereld van verschil met de Amerikaanse limiet op de Highway van 55 miles/hr (=80 km/uur). Niet dat mijn Daciaatje überhaupt snel kon.... Hotel was ergens in een gehucht (Ladenburg) want alle reguliere hotels waren bezet vanwege een Neurology conferentie L Rapido inchecken en de Dacia weer in, op weg naar Neustadt, naar ons huis. Heerlijk om weer door de wijnvelden te rijden, wat cultuur op te snuiven en van de bergen te genieten. Mooie natuur ! Helaas deed de natuur ook goede zaken in onze tuin L , die was behoorlijk dichtgegroeid door de struiken en onkruid. Nee, niet echt een visitekaartje, zo gaan we het huis natuurlijk nooit verhuurd krijgen. Dus, met een jetlag aan de slag. Gelukkig kwam Suzan aanrijden met wat tuingereedschap en helpen snoeien en wieden. Allebei niet onze hobby, maar zo was het best gezellig. En ik moet zeggen, het is een goede remedie tegen de jetlag. Bent meteen genezen ! Bovendien was het heel bevredigend, om de ingang van het huis weer te zien. Laat de kijkers nu maar komen J. Ik wist toen niet dat die kijkers dus inderdaad de volgende dag kwamen en vanaf 1 November het huis voor langere tijd willen huren. Tell me about GOOD timing ! Enfin, als beloning voor ons harde werken zijn Suzan en ik gaan eten bij de “rare-beesten” fontein: lekkere tapas, rosé en eindeloze verhalen. Met afrekenen even opletten dat ik geen 20% fooi geef. Ober zou een appelflauwte krijgen. Suzan, de schat, had wat zakken drop en NL boeken meegenomen uit Nederland !

Volgende dag na het werk naar de drogist voor wat specifieke Europese spulletjes en Duitse wijn. Was meteen weer frustrerend, ik had geen muntje voor het karretje ! Werd niet METEEN geholpen in de winkel, zoals ik nu gewend ben, ahum…. En, bij de kassa moest ik ZELF inpakken. Tja, weer even wennen…

Donderdag m’n Daciaatje ingeruild voor een treinticket van Frankfurt naar Brussel, want ik ging Mamayo ophalen zodat we de volgende dag (vrijdag) vanuit Brussel samen naar Chicago konden vliegen. Onze eerste logé, meteen voor 2 weken ! Als verrassing had ik een limousine besteld, die voor ons klaar stond op het vliegveld. Nou, Mamayo 1 en al geluk ! Ze was haar vliegangst meteen vergeten. Ons nieuwe huis viel ook in de smaak. Na twee weken alleen maar zon, fun en uitstapjes (site-seeing Downtown Chicago, dansvoorstelling, kunstmuseum, Outlet-shopping, strand, veel restaurantjes..) wilde ze niet meer naar huis en noemde het strand waar ze bijna iedere dag naar toe ging met Bart: “ONS strandje”.  

Het beviel hier zo, dat ze hier nu ook wel wil komen wonen. Wacht maar tot ze de koude winter meemaakt, dan is de drang zo verdwenen.

Het is nu mid oktober, en het begint nu wel wat kouder te worden (tussen de 15 en 20 graden), maar er is wel iedere dag die heerlijke zon. Het tennis seizoen van Celine is voorbij, dus er is wat meer rust na school en in de weekenden. Ze wil nu met de Cheerleaders mee trainen. Nou als dat geen 100% integratie is, dan weet ik het ook niet meer ! Twee weken geleden had ze haar eerste Highschool bal: Homecoming night. Nog voordat ze gevraagd was door een jongen, zijn we samen al een jurk en schoenen (met hele hoge hakken) gaan kopen. Gelukkig werd ze gevraagd, zodat alle moeite niet voor niks was. 
Xavier begint al een aardig woordje Engels te praten, met een heerlijk Amerikaans accent. Hij heeft zelfs al geleerd zijn naam te schrijven, en nog een aantal woorden. Gaat goed vooruit. Duits wil die helaas niet meer praten, dus dat zal die snel verleren. Jammer. Aloys’ z’n vriendjes komen na school nog steeds over de vloer, voornamelijk in de basement waar de multi-media zit. In de weekenden is het ook vaak volle bak bij ons thuis. ’s Middags maak je vol goede wil wat hot dogs of panini’s voor de boys. Denk je dat je je best doet. Blijkt dat Aloys bij hun altijd een menuutje van de Burger King of McDonalds voorgeschoteld krijgt rond lunch tijd. Zelfde ritueel als er een sleep-over is van de dames, zorg je dat er ’s morgens wat bagels, smeerkaas en jus is. Die moeders halen gewoon een kant-en-klare doos van de Dunkin’ donuts of Starbucks drive-in. Ik vind dat dan weer allemaal te makkelijk en kant-en-klaar is Kees. Soms best ideaal hoor, als er in de supermarkt van alles chop-klaar gekocht kan worden. Kind kan de was doen. Maar er mag af en toe nog wel wat authentieks over blijven, vind ik. Het is allemaal al zo Copy-Paste hier in de US. Ze kleden zich hier allemaal hetzelfde, lees “NIET”. Geen smaak hier wat betreft de mode. Kleren zijn allemaal een maat te groot gekocht, moet dan zogenaamd nonchalant zitten of zo ? Maar het kleedt voor geen meter af. Voor de meeste US maatjes valt er niet altijd wat af te kleden, maar zelfs de dames met een mooi figuur dragen van die hobbezakken kleding. Kapsels van de dames zijn ook allemaal “Copy-Paste”, allemaal hetzelfde “koppie”. Ze hebben wel prachtig mooie witte tanden, die Amerikanen. Denk dat ik dat ook maar eens moet laten doen bij ons volgende tandartsbezoekje. Moet toch een beetje laten zien dat ik wil integreren natuurlijk. Mijn laatste stap in de officiële integratie was het behalen van mijn US driver’s license.  Helaas moest ik hiervoor zowel een schriftelijk als praktijk-examen doen L. Dus, hup, het boekje gaan leren…pfff…al die onzin vragen hoe hoog een boete is bij dit…hoelang je je rijbewijs kwijt bent bij dat…. Hoeveel feet afstand houden zus….en..zo… Geen doorkomen aan. Gelukkig had een Duitse collega alle 55 mogelijke vragen met antwoorden, dus die heb ik dan maar uit m’n hoofd geleerd. Vorige week was het dan zover. Eerste keer natuurlijk voor niks erheen, want ze moesten mijn originele Social Security Card hebben, geen copy. Dus weer op- en neer naar huis. Half uurtje later, poging twee. Mocht nu verder in de rij gaan staan, oogtest doen, betalen en het schriftelijk examen doen. Ha…zero fout ! Volgende stap…weer in de rij. Dat is hier trouwens een wederkerend iets in de US. Altijd maar weer netjes in de rij gaan staan en afwachten. Niemand die zich daarover druk maakt. Ze kletsen gezellig met elkaar in de rij over ditjes en datjes, totdat ze aan de beurt zijn. Ben daar veel te ongeduldig voor. Ook voor het riedeltje aan vragen die je iedere keer maar weer aan een balie krijgt. Het is een standaard pakketje aan vragen, waar je al bij vraag 1 weet waar het naar toe leidt. Dus ben ik geneigd meteen antwoord te geven op alle volgende vragen die komen gaan. Nee….dat moet je niet doen. Begrijpen ze niks van. Je moet de vragen 1 voor 1 antwoorden, anders raken ze van slag. Enfin, in de rij voor het praktijk-examen. Heel vreemd trouwens om na meer dan 20 jaar rijbewijs iemand naast je in de auto te hebben die je controleert. Kreeg er de zenuwen van. Zo rijdt ze anders nooit ! Dus… Geslaagd ! Weer in de rij voor een foto en even later heb je dan je eerste officiële US ID card. Nu Bart nog ! Zou eigenlijk volgende week moeten gebeuren, want dan is ons Europese rijbewijs niet meer geldig (max 90 dagen). Helaas heeft hij nog steeds zijn Social Security Card niet. We wachten hier al 10 weken op. Als je het bureau belt en uitlegt dat het lang genoeg geduurd heeft en zonder die kaart niet kan werken of je US rijbewijs halen, is het antwoord: “I don’t care, I follow the rules”. De ambtenarij hier is echt verschrikkelijk, nog een graadje erger dan in NL, Duitsland of Belgie. Hier dus niet die klantvriendelijkheid, die je anders zo gewend bent in de winkels en horeca.

Gistermiddag waren we uitgenodigd voor het jaarlijkse “Octoberfest” van onze woonwijk. Ja, je leest het goed: een Duits getint feest, wat suggereert naar Braadworsten en Bier. Nou, moet zeggen dat ze echt hun best hadden gedaan: er was werkelijk uit Duitsland geïmporteerd bier met het label ‘Octoberfest’  en we kregen warempel een speech met Duits accent. Jawohl ! De braadworsten waren ingeruild voor Amerikaanse hotdogs. Wij hadden ons van onze beste kant laten zien en ook wat gemaakt: echte Amerikaanse brownies en muffins, maar ook een gezonde kip-salade. Voor de kids waren er spelletjes, schmink en als hoogtepunt een bezoekje van de brandweerwagen. Voor ons de taak te socialiseren met de buren, weer wat nieuwe contacten opgedaan. Ik vertelde iemand het verhaal van de frustrerende wachttijd op Bart’s SSN, bleek hij een advocaat te zijn op het gebied van immigratie. Die vond het zo belachelijk, en stelde voor te helpen. Hij had wel wat contacten bij The Congressional Office van de senaat…..Okay……ben benieuwd.

Nou, dat was weer de update van de maand. De volgende zal meer in de kerstsfeer zijn. Kan me voorstellen dat dat seizoen hier redelijk vroeg begint. Dan zullen ze hier wel helemaal uit hun dak gaan qua versieringen. Deze maand zitten we in de Halloween sfeer. De overburen slaan compleet door, hebben ze zelf ook toegegeven dat Halloween hun hoogtepunt van het jaar is. In de voortuin hangt zelfs een lijk aan een boom met een strop om. Volgende week zijn we bij hun uitgenodigd voor het jaarlijkse “Beer & Chili” (nee, ik ga hier geen flauwe grappen over maken…).

Liefs en tot de volgende update !

Back to School ( door Marjoleen )

Onze eerste 6 weken, ofwel Honeymoon, in de US zitten erop. Voorbijgevlogen ! De kids konden in het begin hun draai niet echt vinden, maar sinds ze hun vriendenkring leerden kennen in Tall Trees (zo heet onze woonwijk) hebben we ze niet meer gezien. Celine heeft haar vriendinnenclub, waar ze de hele dag mee optrok. Voornamelijk in hun puberhol: mooi maken, verkleden, giegelen en roddelen. Vorige week was er een Freshman dance op de Highschool. 
En in Oktober is er Homecoming dance, wat een meer officieel karakter heeft: mooie jurk, haren en nagels gestyled en je moet gevraagd worden door een jongen. Die komt je dan ook thuis officieel ophalen, lachen ! Kan niet wachten ☺
Sinds Aloys z’n fiets heeft patrouilleert hij elke dag in de buurt. Zo komt hij dus aan zijn nieuwe Nickname: de Sherrif. Is wel handig dat hij z’n fiets meeneemt als we hem ’s avonds moeten zoeken. Dan weten we tenminste in wel huis hij is, zodat we enigszin schuldig aanbellen om hem daar weer weg te halen. Echt schuldig hoeven we ons niet te voelen. Sinds een week of 2 hebben de buurtkinderen ons huis ook gevonden. En dat weten we ! Van de week zaten er 10 onbekende kids in de kelder achter de Playstation. Om de zoveel tijd zat er eentje in de koelkast. Ze kennen onderhand beter de weg in ons huis als wij. Ik hoorde Aloys nog zeggen: “He, lijkt wel een verjaardagsfeestje”. ’s Avonds belden er een paar moeders aan de deur of hun zoon bij ons was ? Geen idee, kijk maar in de kelder of die erbij zit of neem er eentje mee die bevalt ! Was wel efkes wennen, die in- en uitloop, maar nu zijn we er wel aan gewend.
Voor Xavier is het wat lastiger om vriendjes te vinden, aangezien er weinig leeftijdsgenootjes hier wonen. Hij heeft gelukkig wel zijn stepje en de trampoline.

Sinds vorige week is de school begonnen. Halleluja ! Was wel even stress om alles in orde te krijgen. Celine moest nog een vaccinatieshot krijgen, een taaltest doen en naar de boekenbeurs (800 Euro!). De boys hadden een schoolsupply-list van hier tot Tokio! Tja, hier moet je dus alles zelf aanschaffen voor de rest van het jaar. Om een voorbeeldje te noemen: Aloys moest 36 potloden, 6 pritstiften, 8 dikke compositie-schriften, 24 waskrijtjes, 36 stiften, 2 pakken Kleenex....etc. Voor Xavier was de lijst iets korter, maar toch...pfff. Koste ons in totaal 3 uur om alle spullen bij elkaar te vinden, want denk maar niet dat ze voor iedere leerling een pakketje klaarmaken, kant-en-klaar. Nee, je kan de winkels doorworstelen, samen met tig andere sjachrijnige ouders, die de zelfde opdracht hebben. Maar goed, zodra het schooljaar begint ben je al die ellende vergeten, want dan begint de rust! De boys worden ’s morgens met de bus opgehaald, voor de deur !Aloys komt om half vier weer terug met de bus. Xavier kan tot 6 uur opgehaald worden, die gaat naar de opvang. Celine is geselecteerd voor het Highschool tennisteam en heeft na school iedere dag 2 uur tennistraining, en 3 wedstrijden in de week.

PPPffff....gelukkig worden ze voor de uit-wedstrijden opgehaald met de bus. Het originele doel was om ’s avonds rond een uur of half zeven met z’n allen te dineren, maar dat valt niet mee. ’s Avonds zijn er vaak activiteiten op school, bv sportwedstrijden, waar je wel geacht wordt te komen. Eigenlijk is dat meer een sociale gebeurtenis, waar de ouders en kids hun praatje doen. Tijdens een Baseball wedstrijd wordt er meer gegeten en geklets op de tribune, dan dat er gekeken wordt naar de activiteiten op het sportveld. Niet dat je veel mist, want veel Amerikaanse sporten hebben eindeloze “dode” momenten waarin de tijd wordt gestopt. Wedstrijden duren en duren....Maar we begrijpen nu dat het meer om het socializen gaat. De Amerikanen hier in de Midwest zijn erg sociaal. We hebben in de afgelopen weken al veel nieuwe mensen ontmoet. Vorig weekend een make-up middag met de moeders en dochters. Daarna een cocktail drinken met de buren op de beach van de country club, hier om de hoek, waar je kan zeilen, tennisen, golven, zwemmen, fitnessen etc... Of we ook lid wilden worden ? Startfee 15000 Dollars en een minimale besteding per kwartaal aan drank, eten, feestjes etc. Nou, daar moesten we even over nadenken....
Drie weken geleden zijn onze meubels gearriveerd. De verhuizers hadden 2 dagen nodig om alles op z’n plaats te zetten, maar hadden geen kaas gegeten van installeren. Hoezo, wij moeten de bedden in elkaar zetten ? Nee, dat Europese systeem kennen we niet. Veels te moeilijk, die kasten. Konden we dus nog even snel een nieuwe ploeg bestellen voor het in elkaar zetten van alles. Gelukkig kwamen die de volgende dag, zodat we in ons eigen bed konden slapen. Zijn ook weer twee dagen geweest. Hele week dus bezig geweest met uitpakken.....wat verzamel je toch een hoop zooi door de jaren heen. Dacht eigenlijk dat we de laatste verhuizing van Belgie naar Duitsland veel hadden weggegooid, maar nee hoor ! Het was dus weer tijd voor een filtering. Gelukkig is de afval ophaaldienst hier niet zo kieskeurig. Je zet het gewoon langs de straat, en ze nemen alles mee. Van afval scheiden hebben ze hier nog niet echt gehoord. Ze doen wel een poging, want je kan papier, glas, plastik, metaal, piepschuim in een aparte container gooien...samen! Geen idee wat daar het nut van is, maar goed. Met onze eigen meubels voelt het huis meer en meer aan als “ons” huis.

We hebben dan eindelijk een auto gekocht. Bart en ik hebben daarin een compromis gevonden. We wilden allebei een cabrio. Hij wilde een typische Amerikaanse auto, dus de keuze viel al gauw op de Mustang. Nou, dat vond ik dus de grootste pooier bak allertijde. Vooral zo’n rooie, met een vette spoiler achterop, 8 cilynder en een konijnenpoot aan de spiegel ! Maar ik wilde wel een poging wagen om een fraaier model te vinden. Uiteindelijk hebben we een witte gevonden, met beige-leren stoelen, zonder spoiler, V6 en nog geen 25000 mijl gereden (uit 2005). `
Die ziet er nog redelijk gedistingeerd uit. Kon ik wel in mee. Is natuurlijk helemaal geen familiewagen, want achter kunnen krap 2 personen zitten en wij zijn toch wel met z’n 5-en. Maar aangezien Celine en Aloys altijd weg zijn, maakt dat niet echt uit. Gelukkig is de benzine hier goedkoop: 3 dollar/gallon, dus ongeveer 0.60 Euro/liter, want echt zuinig loopt zo’n Mustang natuurlijk niet. Over 2 weken wordt onze lease-auto afgeleverd. Je hebt hier echt wel 2 auto’s nodig. Volgend jaar de 3de, want dan gaat Celine ook auto rijden, en hier is het wel gebruikelijk dat de tiener een eigen auto heeft. Oh my god !
Hoogtepunt vorige week was het krijgen van een kredietkaart ! Joehoe ! Eindelijk ongegeneerd winkelen, na een aantal genante ervaringen.... Bv, toen we onze TVs hadden betaald met een van onze bankcheques, kregen we de TVs niet mee bij de afhaalbalie. Security had ondertussen gebeld en alles geblokkeerd. Blijkbaar moet je bij zulke grote bedragen een ID hebben van de staat Illinois, die we nog niet hebben aangezien we ons US rijbewijs nog niet hebben. Ons paspoort of Visa was niet voldoende. Tja, daar sta je dan. Dag erna hadden we een eettafel gevonden, die we meteen mee konden nemen, ware het niet dat onze betaalmiddelen niet voldeden. Onze Duitse Visakaart had zijn maandelijkse limiet reeds bereikt (ahum..), de bankcheques konden we niet gebruiken (lessons learned van de vorige dag) en de limiet van de pinpas was niet hoog genoeg. Daar sta je dan....en we hadden echt een eettafel nodig nu de gehuurde meubels weg waren. Niet dat de kids het erg vinden om op de bank te eten. Maar nu is al die ellende vergeten, met onze US kredietkaart en we eindelijk ons “credit history” kunnen opbouwen. De snelste methode is zoveel mogelijk Visa te gebruiken en geld op maken en niet alles terug betalen op het eind van de maand. Schuld maken, maar niet teveel, want dan verlies je weer punten. Leningen sluiten en een hypotheek zijn ook goed voor veel punten. Rare jongens die Amerikanen !
Nu dan maar een typisch Nederlands thema: het weer. De eerste 6 weken waren heel erg warm, super vochtig, zo benauwd ! ’s avonds koelde het ook niet af en was het nog steeds 20 graden ! De airco draaide overal op volle toeren, in alle huizen inclusief die van ons. Lekker mileu-vriendelijk, NOT, maar was wel nodig. Helaas deed die van ons het niet in onze slaapkamer, dus dat was zweten ’s nachts! Vorige week dan eindelijk gemaakt, dus boven nu ook airco, maar guess what....het is sinds gister regenachtig en koud weer ! Heel fijn, want we gaan net dit weekend appels plukken in Wisconsin! We zijn uitgenodigd voor het Laborday weekend (maandag VRIJ!) op het vakantie landgoed van de buren. Die hebben een vakantiewoning met 250 are grond met fruitbomen, 3 uurtjes rijden hier vandaan. De bedoeling is dat we gaan BBQ-en, hopelijk geen regen ! Komen 25 families met kids, dus het wordt een dolle boel.

Eerste indruk ( van onze speciale reporter )

Daar zijn we dan. Na een redelijk relaxed vliegreis (business class !) komen we op 19 juli aan op Chicago O’Hare. Na een voorbereiding van amper 5 maanden, zitten we nu op ons nieuwe stekkie. De afgelopen maanden waren zo hectisch en stressvol, dat de tijd voorbijgevlogen is. Krankzinnig dat we nu met z’n allen hier in de US wonen, terwijl we nog amper geintegreerd waren in Duitsland. Hopelijk blijven we nu wat langer op 1 plek, zodat we toch eens een keertje gaan genieten van onze woonomgeving. Het is natuurlijk ook een unieke gelegenheid om de US te leren kennen. Zoveel mooie natuur parken in dit land, en wat dacht je van California of New York. De skigebieden moeten we ook nog ontdekken.
Na twee weken is het hier nog heel erg wennen en de integratie komt langzaam op gang. Niet dat die Amerikanen niet sociaal zijn, want dat zijn ze zeker. Iedereen die je tegen komt op straat maakt een praatje. Wij zijn nou eenmaal niet van die mensen die meteen bij iedereen aanbellen met "Hooooiiiii, wij zijn die leuke nieuwe buren!". De wijk waar we nu wonen was wel al ingelicht dat er nieuwe mensen uit Europa kwamen met een border collie :-) Dat laatste was waarschijnlijk de belangrijkste highlight, want er zijn hier veel honden families. Helaas kun je de hond hier niet los uitlaten, zoals we gewend zijn in Neustadt, waar Conor lekker in het bos kon rennen. Hier is het natuurlijk braaf aan de lijn een blokje om lopen. Nu schijnt er een hondenpark te zijn, waar je lid van kan worden. Ja, elke activiteit die je hier wil doen is verbonden aan een lidmaatschap, dus betalen. Maar dat was niet de enige vereiste, want om een geldige badge te krijgen, moest Conor gekeurd worden door de dierenarts. Dus Bart had een action item vorige week, en kwam 250 Dollar armer terug omdat Conor 3 extra vaccinaties nodig had (die van Duitsland tegen rabies was niet genoeg), daar bovenop natuurlijk nog wat wormen pillen en anti-teken spul en een uitnodiging voor een operatie van zijn oor. Daarin is blijkbaar een bloedvat gesprongen (misschien wel in het vliegtuig) wat dichtgemaakt moet worden. Nog eens 500 Dollar !
Dat geld hier rolt, kwamen we al snel achter ! :-( Een boodschappenwagentje met verse groenten, vlees en de basics voor 2 dagen kost al gauw 150 Dollar. Alcohol is al helemaal niet te betalen, je zou er bijna geheelonthouder van worden. Maar dat gaat me dan toch weer te ver ! Na een week boodschappen doen had Bart eigenlijk al geen zin meer om geld uit te geven aan de supermarkt en dan ook nog te moeten koken etc. Vooral omdat uit eten hier niet veel meer kost. Dus, wij zitten regelmatig in een restaurant te dineren. Het grappige is dat de kids dat dan ook heel gewoon gaan vinden. 's Morgens wordt er al gevraagd: "WAAR gaan we vanavond eten?" in plaats van "WAT gaan we vanavond eten?". Als het antwoord "gewoon thuis" is, kijken ze al verveeld. Heel jammer voor ze, maar gister hebben we een goedkopere supermarkt gevonden. Daar kost de bloemkool 2 Dollar in plaats van 4 ! Ook de wijn is iets meer betaalbaar, hoewel je al gauw 10 Dollar betaald voor een flesje huiswijn. Aan de andere kant is boodschappen doen best wel relaxed hier. Op de parking ruime parkeerplaatsen (moet ook wel met die grote Amerikaanse wagens). Bij de ingang kun je gewoon een kar (geen karretje) pakken, zonder gezeik met een muntje ! Aan de kar zit een houder voor koffie (die je in de winkel kunt kopen aan de Starbucks counter). Bij de kassa worden je boodschappen ingepakt. Wordt er ook nog gevraagd of ze de boodschappen in je auto moeten brengen. Dat gaat ons dan wel weer wat te ver, dus bedanken we vriendelijk voor. Maar toch, een leuk gebaar.
Naast gewone boodschappen moeten we ook nog alle electra nieuw kopen. We doen het stap voor stap, maar de eerste behoeftes voor de kids (Playstation 3) en ons (koffiemachine, strijkijzer, etc) hebben we op de dag van aankomst al aangeschaft. Aangezien we hier nog geen bankrekening/credit kaart hebben, doen we alles met onze Duitse Visa. Kregen we na 2 dagen al een mailtje van de bankdirecteur of het wel klopte dat er dat weekend zoveel uitgaven waren gemaakt..... ja..slik...
Het grootste probleem voor non-US -ers is het niet hebben van een "Social Security Number" (sofinummer). Dat kun je pas na 2 weken aanvragen en dan duurt het nog een 4-tal weken voordat je het nummer in huis hebt. Om een paar voorbeelden te noemen wanneer je zo'n nummer nodig hebt: bankrekening, credit card, US rijbewijs, kopen van een auto, autoverzekering, mobiele telefoon, betalen van gas/water/licht..nou ja eigenlijk alles wat gelinked is aan een contract. Met andere woorden, je kan niks doen. Volgende probleem is dat wij (volgens de US) geen "credit history" hebben, hoewel we al > 20 jaar een hypotheek betalen, maar enfin.... Zonder een "credit history" begin je dus met alles van "scratch", dus dat betekent dat je met een credit card of lening de hoogste interest betaald, met een autoverzekering de hoogste premie etc. Het 'voordeel' van dit alles is : JE VOELT JE WEER EEN TEENAGER !!


Het huis is nog niet echt “ons” huis, zo zonder onze meubels. Gelukkig is de eerste vluchtvracht aangekomen, zodat we wel onze keukenspullen, handdoeken, beddengoed en kleren hebben ! Ook de playmobiel van Xavier ! Heel belangrijk item, want hij snapte maar niet waar zijn speelgoed was toen we in ons lege huis aankwamen. Wij hadden natuurlijk enkel de “basics” gehuurd: bedden, eettafel + stoelen, bank + tv. Maar natuurlijk geen speelgoed ! Dom dom dom.... dus, zaterdag na aankomst met een jetlag naar de Toys’Rus voor speelgoed en Playstation. Voor Celine internetkaard geregeld, zodat ze kan chatten met haar vriendinnen. De kids vervelen zich over het algemeen wel. Aloys heeft nu wel z’n playstation, Xavier z’n Playmobiel en Celine haar global netwerk, maar er is natuurlijk een groot gemis aan vriendjes. Aloys heeft wel al een buurjongen ontdekt, waar hij mee voetbalt. Was wel grappig om te zien hoe hij communiceert, gaat best al goed met z’n Engels. Van de week hoorde ik hem zeggen (toen de buurjongen een goal maakte) “Wauw, THAT’S AMAZING !” met een super amerikaans accent. Geweldig ☺ .Aloys was ook superblij toen Simon’s kaart in de brievenbus lag. Was onze eerste post en dan ook nog voor hem. Hij voelde zich super belangrijk en liep met een smile van oor tot oor ! Celine baalde vorige week wel toen ze jarig was en geen vriendinnen kon uitnodigen. Het was waarschijnlijk de saaiste verjaardag ever. Ze mocht dan wel uitkiezen waar we ’s avonds gingen eten: SUSHI. Vonden wij helemaal niet erg ☺. Het wordt dus tijd dat de school begint, zodat ze vriendjes kunnen maken. Dat was ook weer een action item voor Bart: registreren voor school. Betekent dus een pak papieren invullen met 10x dezelfde informatie. En omdat ze hier in de US panisch zijn met ziektes en dergelijke, weer hetzelfde verhaal als voor Conor: extra inentingen nodig. In Europa enkel nodig voor risicogroepen, hier standaard HepatitisB boosters. Kunen we dus weer gaan regelen.

We zijn de omgeving van ons huis wat aan het verkennen. Leren iedere dag weer iets nieuws: nieuwe winkels, restaurantjes, parkjes etc. Het is een hele leuke omgeving, ziet er allemaal heel netjes en verzorgd uit. Wat wel wat tegenvalt met de ligging van ons huis zijn de overvliegende vliegtuigen ☹. Dat gaat op en aan en begint al om 6 uur ’s ochtends. Ook in het weekend ☹.

Dit weekend hadden we ons eerste uitje: BBQ met de Dutch Chicago Club. Je zou denken, dat dit niet echt een Amerikaanse integratie poging was, maar toch wel aangezien ¾ Amerikaan was. De bedoeling was dat we allemaal iets maken en meenemen, dus hebben we een mobiele koelbox aangeschaft waarmee we er toch heel Amerikaans uitzien ! Wel een leuke ervaring zo met een clubje in een park aan het water BBQ-en. De luitjes waren nou niet echt ons type, maar ach het was best leuk om zo contact te maken. De leuke contacten die we hadden in Neustadt met jullie zullen we niet snel terug krijgen. Onze volgende uitnodiging is van een collega over twee weken bij hun eten. Dus het gaat ooit wel lukken met de integratie hoor ! Bart is gisteravond naar een honkbalwedstrijd gegaan in Chicago. Was genieten voor hem! Dus je leest het, het duurt niet lang meer vooraleer we ver-Amerikaniseerd zijn !! Over twee weken komen dan eindelijk onze meubels ! Kan niet wachten. Kunnen we eindelijk zelf ook mensen uitnodigen, dat zal ook wel helpen voor het opbouwen van een vriendenkring. Belangrijkste natuurlijk dat we jullie kunnen uitnodigen voor een leuke vakantie hier in de Chicago area!!!!

Het weer hier is ongelovelijk vochtig ! Qua temperatuur is het wel vergelijkbaar met Duitsland, maar die luchtvochtigheid is de dooddoener. Dan komt er nog bij dat alles hier binnen AC-controlled is dus de overgang als je hier naar buiten stapt is enorm. Dus lekker buiten zitten op je terrasje is er niet echt bij. In de tuin “wat doen” is al helemaal geen optie, dat zie je hier dan ook niemand doen. Gelukkig komen op vrijdag de Mexicanen bij iedereen het gras maaien en bladeren weghalen. Maar ja, het wieden enzo moeten we eigenlijk zelf wel doen. Dus heb ik gister toch maar even alle moed bij elkaar geschraapt en met de onkruidverdelger aan de slag gegaan. Ja, ik weet het, slecht voor het milieu, maar daar schijnen ze hier niet zo mee in te zitten. Plastik zakjes ten overvloede, plastik weggooi bestek/borden, de V8-cilinder big cars, de hele dag alle kamers verlicht en natuurlijk het constante gebruik van de airco. Wat ze hier ook de hele dag doen is mobiel bellen op straat. Zijn ze de hond aan het uilaten, moet dat altijd gepaard gaan met bellen. Zelfs ’s morgens vroeg om 7 uur. Je vraagt je dan af wie ze op dat tijdstip in godsnaam moeten bellen ? Over god gesproken, dat is ook een leuk thema hier. Op elke hoek van de straat staat een “kerk”, moderne versie van wat wij gewend zijn. Binnen het katholieke en protestante geloof heb je in elk ongeveer 15 verschillende stromingen. Gelukkig hoef ik niet te kiezen, maar als je vraagt wat de verschillen dan zijn weten ze het ook niet en adviseren ze je gewoon eens langs te gaan tot er eentje bevalt....

We hebben hier te maken met een voor ons nieuwe plaag. In Nederland werden we gek van de vliegen (vanwege de paarden en koeien rondom ons heen) , in Belgie werden we geteisterd door de familie mol, in Duitsland waren het de teken en nu hebben we stinkdieren in de tuin. Ja ze zien er heel schattig uit, maar zodra die beesten beginnen te sproeien ben je flink de sigaar. Die lucht krijg je never-nooit meer weg. Gelukkig bestaat er hier een middeltje om die beesten te weren (soort mottenballen), want het is hier een gekende plaag. Ze hebben hier overal wel een middeltje tegen. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Op het werk ben ik al aardig ingewerkt. Draai op volle toeren ! Heb wel het idee dat ik heel wat zaken nog moet leren. Ben op de meeste meetings totaal niet voorbereid, maar daar wen je aan. Vroeger zou ik me daar heel ongemakkelijk onder voelen, nu realiseer ik me dat er geen beginnen aan is om me op alles voor te bereiden, aangezien ik de hele dag meetings heb. Je leert om vragen in een bepaalde richting te draaien, zodat je toch nog iets zinnigs kan antwoorden. Maar ja, uiteindelijk ga ik dat toch weer met een lijstje action items uit de vergaderzaal om op te volgen. Ben ook voornamelijk “troubleshooter”. Alle klachten belanden uiteindelijk via de VP op mij neer. Mijn taak is om iedereen happy te houden. Op dit moment ben ik nog even de favoriete baas, want ik heb gezorgd voor een coffee- & tea-corner ! Inclusief capuccino ☺ Volgende stap is een bureau voor iedereen, sommige zitten nu ergens op een gang. Kan echt niet ! Werk aan de winkel !

Dit was dan de tweede update van onze move to the US. Hopelijk snel meer !

Conor in the USA

Hier in Glenview gaat alles naar wens. De reis viel 100% mee. Ook voor Conor.
Vooraf aan de reis had Conor inentingen nodig en drie dagen voor de vliegreis een gezondheidsverklaring van een dierenarts. Hij bleek trouwens drie kilo te zwaar maar verder is Conor in orde. Conor moest reizen in zijn petbox. Hierin heeft hij voldoende ruimte om te liggen en kan hierin net staan. Tijdens het inchecken van de bagage moesten we ook Conor inchecken. De petbox werd gecontroleerd door de Lufthansa en bleek in orde. Later, in de Business Lounge, zag Xavier hoe Conor in het vrachtruim geladen werd.
Onderweg hadden we wat last van turbulentie en we vroegen ons af hoe het Conor verging in het vrachtruim.
Nadat we door de douane waren gingen we snel opzoek naar Conor. In de verte hoorde we een hond hysterisch blaffen dus we schrokken met z'n allen. Het was gelukkig een andere hond. Conor lag rustig in z'n petbox te wachten. Hij heeft zich voorbeeldig gedragen. Hij had zijn hok gelukkig niet bevuild tijdens de vliegreis en was erg rustig. Uit blijdschap dat we Conor weer zagen hadden we hem natuurlijk direct uit de box gehaald maar dat mocht blijkbaar niet ivm de working dogs die kunnen bijten.
Aangekomen in Glenview blijken de buren hondenliefhebbers en met name voor Border Collies. Het uitlaten is voor Conor niet zo leuk. Hij mag namelijk niet van de lijn en mag zijn behoefte alleen op de strook doen tussen het voetpad en de straat. Er is in Glenview een "Off leash dog park. Een speciaal park waar ik met Conor naar toe kan en daar mag hij los en met allerlei honden spelen. Kost wel 50 Dollar per jaar voor Glenview inwoners en moet de nodige gezondheids verklaringen hebben en inentingen. Ga binnenkort maar eens kijken wat dat is... Denk dat Conor het Pfalzer Wald nog gaat missen !

Eerste Blog

Na zeven jaar België en nu twee jaar Duitsland gaan we maar weer eens verhuizen naar Amerika. Daarom lijkt het me een leuk idee om een blog bij te houden over onze ervaringen "and stuff". De eerste stap is nu gemaakt, blog maken en een bericht plaatsen.

Ik twijfel nog over de taal maar ik denk dat ik maar voor Engels ga kiezen. Beiden kan ook trouwens.