Hoe was het ook alweer in Neustadt? (door Marjoleen)

Vandaag precies 3 maanden geleden zijn we de grens overgekomen. Gek genoeg lijkt het veel langer. Alle, soms verbijsterende, ervaringen zijn zo’n opstapeling van breinopslag geworden, dat het wel een jaar geleden lijkt dat we onze gemütliche Heimat hebben verlaten. We missen het gezellige Neustadt met de wijnvelden en bergen best wel. Het was dan ook een aangename gelegenheid dat ik vorige maand voor mijn werk naar de Duitse vestiging “moest”. Leuk, meteen wat eetafspraakjes gemaakt met Suzan en collega’s, om gezellig bij te kletsen. Zondagmiddag aangekomen op Frankfurt vliegveld, op zoek naar de huurauto. Ja…echt op zoek, want dat kleine geval was amper te vinden ! Okay, okay, ik ben wat verwend met de big American-sized cars, maar dit was gewoon lachwekkend. Een Dacia, denk uit Roemenie of zo. Nou mag blij zijn als m’n koffer + laptoptas erin passen. Op naar hotel. Dat was ook weer even wennen op de Deutsche Autobahn: snelheden van 180 km/uur zijn een wereld van verschil met de Amerikaanse limiet op de Highway van 55 miles/hr (=80 km/uur). Niet dat mijn Daciaatje überhaupt snel kon.... Hotel was ergens in een gehucht (Ladenburg) want alle reguliere hotels waren bezet vanwege een Neurology conferentie L Rapido inchecken en de Dacia weer in, op weg naar Neustadt, naar ons huis. Heerlijk om weer door de wijnvelden te rijden, wat cultuur op te snuiven en van de bergen te genieten. Mooie natuur ! Helaas deed de natuur ook goede zaken in onze tuin L , die was behoorlijk dichtgegroeid door de struiken en onkruid. Nee, niet echt een visitekaartje, zo gaan we het huis natuurlijk nooit verhuurd krijgen. Dus, met een jetlag aan de slag. Gelukkig kwam Suzan aanrijden met wat tuingereedschap en helpen snoeien en wieden. Allebei niet onze hobby, maar zo was het best gezellig. En ik moet zeggen, het is een goede remedie tegen de jetlag. Bent meteen genezen ! Bovendien was het heel bevredigend, om de ingang van het huis weer te zien. Laat de kijkers nu maar komen J. Ik wist toen niet dat die kijkers dus inderdaad de volgende dag kwamen en vanaf 1 November het huis voor langere tijd willen huren. Tell me about GOOD timing ! Enfin, als beloning voor ons harde werken zijn Suzan en ik gaan eten bij de “rare-beesten” fontein: lekkere tapas, rosé en eindeloze verhalen. Met afrekenen even opletten dat ik geen 20% fooi geef. Ober zou een appelflauwte krijgen. Suzan, de schat, had wat zakken drop en NL boeken meegenomen uit Nederland !

Volgende dag na het werk naar de drogist voor wat specifieke Europese spulletjes en Duitse wijn. Was meteen weer frustrerend, ik had geen muntje voor het karretje ! Werd niet METEEN geholpen in de winkel, zoals ik nu gewend ben, ahum…. En, bij de kassa moest ik ZELF inpakken. Tja, weer even wennen…

Donderdag m’n Daciaatje ingeruild voor een treinticket van Frankfurt naar Brussel, want ik ging Mamayo ophalen zodat we de volgende dag (vrijdag) vanuit Brussel samen naar Chicago konden vliegen. Onze eerste logé, meteen voor 2 weken ! Als verrassing had ik een limousine besteld, die voor ons klaar stond op het vliegveld. Nou, Mamayo 1 en al geluk ! Ze was haar vliegangst meteen vergeten. Ons nieuwe huis viel ook in de smaak. Na twee weken alleen maar zon, fun en uitstapjes (site-seeing Downtown Chicago, dansvoorstelling, kunstmuseum, Outlet-shopping, strand, veel restaurantjes..) wilde ze niet meer naar huis en noemde het strand waar ze bijna iedere dag naar toe ging met Bart: “ONS strandje”.  

Het beviel hier zo, dat ze hier nu ook wel wil komen wonen. Wacht maar tot ze de koude winter meemaakt, dan is de drang zo verdwenen.

Het is nu mid oktober, en het begint nu wel wat kouder te worden (tussen de 15 en 20 graden), maar er is wel iedere dag die heerlijke zon. Het tennis seizoen van Celine is voorbij, dus er is wat meer rust na school en in de weekenden. Ze wil nu met de Cheerleaders mee trainen. Nou als dat geen 100% integratie is, dan weet ik het ook niet meer ! Twee weken geleden had ze haar eerste Highschool bal: Homecoming night. Nog voordat ze gevraagd was door een jongen, zijn we samen al een jurk en schoenen (met hele hoge hakken) gaan kopen. Gelukkig werd ze gevraagd, zodat alle moeite niet voor niks was. 
Xavier begint al een aardig woordje Engels te praten, met een heerlijk Amerikaans accent. Hij heeft zelfs al geleerd zijn naam te schrijven, en nog een aantal woorden. Gaat goed vooruit. Duits wil die helaas niet meer praten, dus dat zal die snel verleren. Jammer. Aloys’ z’n vriendjes komen na school nog steeds over de vloer, voornamelijk in de basement waar de multi-media zit. In de weekenden is het ook vaak volle bak bij ons thuis. ’s Middags maak je vol goede wil wat hot dogs of panini’s voor de boys. Denk je dat je je best doet. Blijkt dat Aloys bij hun altijd een menuutje van de Burger King of McDonalds voorgeschoteld krijgt rond lunch tijd. Zelfde ritueel als er een sleep-over is van de dames, zorg je dat er ’s morgens wat bagels, smeerkaas en jus is. Die moeders halen gewoon een kant-en-klare doos van de Dunkin’ donuts of Starbucks drive-in. Ik vind dat dan weer allemaal te makkelijk en kant-en-klaar is Kees. Soms best ideaal hoor, als er in de supermarkt van alles chop-klaar gekocht kan worden. Kind kan de was doen. Maar er mag af en toe nog wel wat authentieks over blijven, vind ik. Het is allemaal al zo Copy-Paste hier in de US. Ze kleden zich hier allemaal hetzelfde, lees “NIET”. Geen smaak hier wat betreft de mode. Kleren zijn allemaal een maat te groot gekocht, moet dan zogenaamd nonchalant zitten of zo ? Maar het kleedt voor geen meter af. Voor de meeste US maatjes valt er niet altijd wat af te kleden, maar zelfs de dames met een mooi figuur dragen van die hobbezakken kleding. Kapsels van de dames zijn ook allemaal “Copy-Paste”, allemaal hetzelfde “koppie”. Ze hebben wel prachtig mooie witte tanden, die Amerikanen. Denk dat ik dat ook maar eens moet laten doen bij ons volgende tandartsbezoekje. Moet toch een beetje laten zien dat ik wil integreren natuurlijk. Mijn laatste stap in de officiële integratie was het behalen van mijn US driver’s license.  Helaas moest ik hiervoor zowel een schriftelijk als praktijk-examen doen L. Dus, hup, het boekje gaan leren…pfff…al die onzin vragen hoe hoog een boete is bij dit…hoelang je je rijbewijs kwijt bent bij dat…. Hoeveel feet afstand houden zus….en..zo… Geen doorkomen aan. Gelukkig had een Duitse collega alle 55 mogelijke vragen met antwoorden, dus die heb ik dan maar uit m’n hoofd geleerd. Vorige week was het dan zover. Eerste keer natuurlijk voor niks erheen, want ze moesten mijn originele Social Security Card hebben, geen copy. Dus weer op- en neer naar huis. Half uurtje later, poging twee. Mocht nu verder in de rij gaan staan, oogtest doen, betalen en het schriftelijk examen doen. Ha…zero fout ! Volgende stap…weer in de rij. Dat is hier trouwens een wederkerend iets in de US. Altijd maar weer netjes in de rij gaan staan en afwachten. Niemand die zich daarover druk maakt. Ze kletsen gezellig met elkaar in de rij over ditjes en datjes, totdat ze aan de beurt zijn. Ben daar veel te ongeduldig voor. Ook voor het riedeltje aan vragen die je iedere keer maar weer aan een balie krijgt. Het is een standaard pakketje aan vragen, waar je al bij vraag 1 weet waar het naar toe leidt. Dus ben ik geneigd meteen antwoord te geven op alle volgende vragen die komen gaan. Nee….dat moet je niet doen. Begrijpen ze niks van. Je moet de vragen 1 voor 1 antwoorden, anders raken ze van slag. Enfin, in de rij voor het praktijk-examen. Heel vreemd trouwens om na meer dan 20 jaar rijbewijs iemand naast je in de auto te hebben die je controleert. Kreeg er de zenuwen van. Zo rijdt ze anders nooit ! Dus… Geslaagd ! Weer in de rij voor een foto en even later heb je dan je eerste officiële US ID card. Nu Bart nog ! Zou eigenlijk volgende week moeten gebeuren, want dan is ons Europese rijbewijs niet meer geldig (max 90 dagen). Helaas heeft hij nog steeds zijn Social Security Card niet. We wachten hier al 10 weken op. Als je het bureau belt en uitlegt dat het lang genoeg geduurd heeft en zonder die kaart niet kan werken of je US rijbewijs halen, is het antwoord: “I don’t care, I follow the rules”. De ambtenarij hier is echt verschrikkelijk, nog een graadje erger dan in NL, Duitsland of Belgie. Hier dus niet die klantvriendelijkheid, die je anders zo gewend bent in de winkels en horeca.

Gistermiddag waren we uitgenodigd voor het jaarlijkse “Octoberfest” van onze woonwijk. Ja, je leest het goed: een Duits getint feest, wat suggereert naar Braadworsten en Bier. Nou, moet zeggen dat ze echt hun best hadden gedaan: er was werkelijk uit Duitsland geïmporteerd bier met het label ‘Octoberfest’  en we kregen warempel een speech met Duits accent. Jawohl ! De braadworsten waren ingeruild voor Amerikaanse hotdogs. Wij hadden ons van onze beste kant laten zien en ook wat gemaakt: echte Amerikaanse brownies en muffins, maar ook een gezonde kip-salade. Voor de kids waren er spelletjes, schmink en als hoogtepunt een bezoekje van de brandweerwagen. Voor ons de taak te socialiseren met de buren, weer wat nieuwe contacten opgedaan. Ik vertelde iemand het verhaal van de frustrerende wachttijd op Bart’s SSN, bleek hij een advocaat te zijn op het gebied van immigratie. Die vond het zo belachelijk, en stelde voor te helpen. Hij had wel wat contacten bij The Congressional Office van de senaat…..Okay……ben benieuwd.

Nou, dat was weer de update van de maand. De volgende zal meer in de kerstsfeer zijn. Kan me voorstellen dat dat seizoen hier redelijk vroeg begint. Dan zullen ze hier wel helemaal uit hun dak gaan qua versieringen. Deze maand zitten we in de Halloween sfeer. De overburen slaan compleet door, hebben ze zelf ook toegegeven dat Halloween hun hoogtepunt van het jaar is. In de voortuin hangt zelfs een lijk aan een boom met een strop om. Volgende week zijn we bij hun uitgenodigd voor het jaarlijkse “Beer & Chili” (nee, ik ga hier geen flauwe grappen over maken…).

Liefs en tot de volgende update !